Salvia farinacea to niezwykle ceniona bylina ozdobna z rodziny jasnotowatych, znana przede wszystkim z długiego i obfitego kwitnienia oraz eleganckich, strzelistych kwiatostanów. Choć w klimacie umiarkowanym uprawiana jest zwykle jako roślina jednoroczna, jej walory dekoracyjne, łatwość uprawy i zdolność przyciągania owadów zapylających sprawiają, że stała się stałym elementem rabat, donic i miejskich nasadzeń. Warto przyjrzeć się bliżej jej pochodzeniu, biologii, odmianom oraz praktycznym zastosowaniom w ogrodach prywatnych i przestrzeniach publicznych.
Pochodzenie, systematyka i zasięg występowania Salvia farinacea
Salvia farinacea należy do dużego rodzaju Salvia, obejmującego ponad 900 gatunków, w większości pochodzących z obszarów ciepłych i subtropikalnych. Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w XVIII wieku przez botaników badających florę Ameryki Północnej. Nazwa rodzajowa Salvia pochodzi z łacińskiego salvare, oznaczającego leczyć, co nawiązuje do tradycyjnego zastosowania wielu gatunków szałwii w ziołolecznictwie. Epitet gatunkowy farinacea odnosi się do charakterystycznego, mączystego nalotu na częściach rośliny, nadającego jej lekko srebrzysty wygląd.
Naturalny zasięg Salvia farinacea obejmuje południowo-środkowe rejony Stanów Zjednoczonych oraz północne obszary Meksyku. Najbardziej klasyczne jej stanowiska znajdują się w stanie Teksas, gdzie zasiedla nasłonecznione prerie, obrzeża zarośli, suche zbocza oraz miejsca okresowo podmokłe, ale dobrze zdrenowane. W środowisku naturalnym roślina ta musi zmagać się z wysokimi temperaturami, okresowym niedoborem wody i zmiennymi warunkami glebowymi, co przekłada się na jej dużą tolerancję w uprawie ogrodowej.
W swoim rodzimym zasięgu Salvia farinacea zachowuje się jako krótko żyjąca bylina lub półkrzew, często częściowo zdrewniała u podstawy. W rejonach o łagodnych zimach potrafi wielokrotnie odrastać z szyjki korzeniowej, tworząc z roku na rok coraz bardziej rozbudowane kępy. W klimacie chłodniejszym jej nadziemne części wymarzają, natomiast w strefach umiarkowanych, takich jak Europa Środkowa, roślina zazwyczaj traktowana jest jako jednoroczna, wysiewana co sezon z nasion.
W ostatnich dziesięcioleciach Salvia farinacea została szeroko rozpowszechniona na innych kontynentach jako roślina ozdobna. Uprawia się ją w Europie, Azji, Australii, Ameryce Południowej, a także w Afryce Południowej. Choć w niektórych regionach świata odnotowano jej dziczenie, zwykle nie jest uznawana za gatunek silnie inwazyjny, głównie z powodu umiarkowanej zdolności do samosiewu i dość wysokich wymagań świetlnych. W strefach tropikalnych i subtropikalnych bywa natomiast ważnym elementem całorocznych nasadzeń kwiatowych.
Pod względem systematycznym Salvia farinacea należy do plemienia Mentheae, obejmującego wiele znanych ziół kuchennych i leczniczych, takich jak mięta, oregano, tymianek czy bazylia. Choć sama nie odgrywa dużej roli jako roślina przyprawowa, dzieli z nimi liczne cechy charakterystyczne: kwadratową łodygę, liście ułożone naprzeciwlegle oraz wargowe, silnie nektarodajne kwiaty, przystosowane do zapylania przez owady o długich aparatach gębowych.
Budowa morfologiczna, odmiany i cechy ozdobne
Salvia farinacea jest rośliną o wyprostowanym, kępiastym pokroju. W zależności od odmiany i warunków uprawy dorasta przeciętnie do 40–70 cm wysokości, choć w optymalnych warunkach i w cieplejszym klimacie może osiągać nawet 80–90 cm. Łodygi są sztywne, najczęściej słabo rozgałęzione, w przekroju czterokanciaste, typowe dla rodziny jasnotowatych. U dołu bywają częściowo zdrewniałe, co pozwala roślinie lepiej przetrwać czasowe susze oraz mechaniczne uszkodzenia, np. przez wiatr.
Liście Salvia farinacea są pojedyncze, najczęściej lancetowate lub jajowato-lancetowate, o długości od kilku do kilkunastu centymetrów. Ułożone są naprzeciwlegle na łodydze, co ułatwia im lepsze wykorzystanie światła słonecznego. Blaszka liściowa ma zwykle kolor żywozielony lub szarozielony, z wyraźnym unerwieniem i delikatnie ząbkowanym brzegiem. Powierzchnia liści pokryta jest drobnymi włoskami, dzięki czemu w dotyku wydają się lekko szorstkie; włoski te pomagają ograniczać transpirację, co zwiększa odporność na suszę.
Najbardziej charakterystycznym elementem wyglądu tej rośliny są jednak jej kwiatostany. Salvia farinacea tworzy długie, smukłe grona złożone z wielu, stosunkowo drobnych kwiatów osadzonych ciasno wokół pędu. Każdy z nich ma typową dla szałwii, dwuwargową koronę, często o intensywnym, niebieskim lub fioletowym odcieniu. Dolna warga jest zwykle większa i pełni rolę lądowiska dla owadów, natomiast górna osłania pręciki i słupek.
Wyjątkowy efekt dekoracyjny roślina zawdzięcza połączeniu barwy kwiatów z kolorem kielicha i szypułek, które u wielu odmian mają srebrzystoszary, mączysty nalot. To właśnie on odpowiada za epitet farinacea, nadając kwiatostanom wrażenie lekkości i subtelnego połysku. W zależności od odmiany kwiaty mogą być ciemnoniebieskie, lazurowe, fioletowe, białe, a nawet lekko lawendowe. Hodowcy roślin ozdobnych wyselekcjonowali liczne kultywary o zróżnicowanej wysokości i intensywności barwy.
Wśród popularnych odmian ogrodowych warto wymienić na przykład odmiany z grupy Victoria, o kompaktowym pokroju i mocno nasyconej barwie, a także formy karłowe, idealne do uprawy w pojemnikach. Upowszechniły się również mieszańce międzygatunkowe, w których geny Salvia farinacea połączono z innymi gatunkami, uzyskując rośliny o jeszcze dłuższym okresie kwitnienia, większych kwiatostanach i poszerzonej palecie barw. Często można spotkać mieszańce nazywane potocznie salvią błękitną lub szałwią meksykańską, choć nie zawsze są to nazwy zgodne z rygorystyczną systematyką botaniczną.
Okres kwitnienia Salvia farinacea jest jednym z jej największych atutów. W sprzyjających warunkach roślina może kwitnąć niemal nieprzerwanie od późnej wiosny aż do pierwszych przymrozków, stale tworząc nowe pędy kwiatowe. Usuwanie przekwitłych kwiatostanów stymuluje ją do zawiązywania kolejnych, co sprawia, że rabata z tą szałwią przez całe lato pozostaje barwna i atrakcyjna. Długi czas kwitnienia ma również znaczenie dla owadów – szczególnie pszczół i trzmieli – które znajdują w kwiatach cenne źródło nektaru i pyłku, gdy inne rośliny stopniowo kończą swoją porę kwitnienia.
System korzeniowy Salvia farinacea jest stosunkowo płytki, ale silnie rozgałęziony. Roślina tworzy liczne, cienkie korzonki, które wnikają w górne warstwy gleby, umożliwiając efektywne pobieranie wody i składników mineralnych. Płytkie zakorzenienie sprawia, że szczególnie w donicach i na glebach przepuszczalnych wymaga regularnego podlewania, jednak jej ogólna odporność na okresowe przesuszenia jest wyższa niż w przypadku wielu innych roślin rabatowych.
Zapach Salvia farinacea jest delikatniejszy niż u szałwii lekarskiej, ale liście po roztarciu wydzielają przyjemną, lekko ziołową woń. Wynika ona z obecności olejków eterycznych typowych dla rodziny jasnotowatych. Choć skład chemiczny tych olejków u Salvia farinacea nie został tak dobrze przebadany jak u roślin o znaczeniu leczniczym, przypuszcza się, że odpowiadają one także za częściową odporność rośliny na szkodniki i choroby, zniechęcając niektóre owady roślinożerne.
Wymagania siedliskowe, uprawa i zastosowanie w ogrodnictwie
Salvia farinacea uchodzi za roślinę stosunkowo mało wymagającą, ale aby w pełni wykorzystać jej walory ozdobne, warto poznać kilka podstawowych zasad uprawy. Przede wszystkim jest to gatunek światłolubny – do obfitego kwitnienia potrzebuje stanowiska dobrze nasłonecznionego, najlepiej z co najmniej sześciogodzinnym dostępem do bezpośredniego światła w ciągu dnia. W półcieniu może rosnąć, ale kwiatostany będą mniej liczne, a rośliny bardziej wyciągnięte i podatne na wyleganie.
Pod względem wymagań glebowych Salvia farinacea preferuje podłoża przepuszczalne, umiarkowanie żyzne, o odczynie zbliżonym do obojętnego lub lekko zasadowego. Zbyt ciężkie, gliniaste gleby utrzymujące nadmiar wilgoci nie służą tej roślinie, prowadząc do gnicia szyjki korzeniowej i rozwoju chorób grzybowych. Na miejscach podmokłych szałwia farinacea szybko zamiera, dlatego w razie potrzeby warto ją sadzić na podwyższonych rabatach lub stosować drenaż.
Uprawa z rozsady jest najpewniejszym sposobem otrzymania silnych, regularnie kwitnących egzemplarzy. Nasiona wysiewa się wczesną wiosną do skrzynek lub multiplatów, najlepiej w lekkie, przepuszczalne podłoże. Do kiełkowania potrzebują temperatury około 20–22°C i stałej, umiarkowanej wilgotności. Siewki pikuje się, gdy wykształcą pierwsze liście właściwe, a na miejsce stałe wysadza dopiero po ustąpieniu przymrozków, gdy gleba wyraźnie się ogrzeje.
W cieplejszych regionach świata Salvia farinacea może być rozmnażana także wegetatywnie, przez podział starszych kęp lub sadzonkowanie pędów półzdrewniałych. Ta metoda pozwala zachować cechy konkretnych odmian, szczególnie gdy zależy nam na jednolitej barwie lub określonej wysokości roślin. W warunkach europejskich większość ogrodników korzysta jednak z nasion, ponieważ roślina traktowana jest sezonowo i co roku zastępowana nową rozsadą.
Podczas sezonu wegetacyjnego szałwia farinacea wymaga umiarkowanego podlewania. Lepiej znosi krótkotrwałe przesuszenie niż długotrwałą nadmierną wilgotność. W uprawie pojemnikowej podlewanie musi być jednak bardziej regularne, ponieważ ograniczona objętość podłoża szybko przesycha. Roślina dobrze reaguje na nawożenie – zarówno organiczne, jak i mineralne – jednak zbyt obfite dawki azotu mogą prowadzić do bujnego wzrostu liści kosztem kwitnienia i zwiększać podatność na choroby.
Przycinanie przekwitłych kwiatostanów jest ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym. Nie tylko poprawia wygląd rośliny, ale także stymuluje ją do zawiązywania nowych pędów kwiatowych. W praktyce wystarczy raz na kilka tygodni usuwać najwyższe, już przekwitłe grona, skracając pędy o kilka centymetrów. W przypadku bardzo rozrośniętych kęp możliwe jest także silniejsze cięcie, które odmładza roślinę i pomaga zachować zwarty pokrój.
W ogrodach prywatnych Salvia farinacea znajduje szereg zastosowań. Najczęściej sadzona jest na rabatach bylinowych i sezonowych, gdzie tworzy efektowne tło dla niższych roślin lub kontrastuje z kwiatami w kolorach żółtym, białym czy różowym. Doskonale komponuje się z aksamitkami, pelargoniami, lobeliami, cyniami, werbenami, gaurą oraz innymi gatunkami o podobnych wymaganiach świetlnych i glebowych. Zestawienia z roślinami o srebrzystych liściach, takimi jak kocimiętka czy czyściec wełnisty, podkreślają jej chłodną, niebieską barwę.
Roślina ta jest również bardzo ceniona w nasadzeniach miejskich – w parkach, na skwerach, w pasach zieleni przy ulicach oraz w donicach ustawianych na placach i tarasach. Jej zalety to przede wszystkim długie kwitnienie, odporność na suszę i upał, a także stosunkowo niewielkie wymagania pielęgnacyjne. Dobrze znosi także zanieczyszczenia powietrza i okresowe przesuszenie podłoża, charakterystyczne dla terenów zabudowanych.
Kolejnym atutem Salvia farinacea jest jej wartość dla fauny. Obfite, długotrwale otwarte kwiaty stanowią ważne źródło pokarmu dla pszczoły miodnej, dzikich pszczół, trzmieli i motyli. Zapylacze chętnie odwiedzają rabaty z tą rośliną, co sprzyja również lepszemu zapylaniu innych gatunków rosnących w pobliżu. W ten sposób szałwia farinacea może być jednym z elementów ogrodów przyjaznych owadom, coraz częściej zakładanych w odpowiedzi na spadek liczebności zapylaczy w krajobrazie rolniczym i miejskim.
W kontekście ochrony roślin Salvia farinacea uchodzi za gatunek generalnie odporny, choć w niesprzyjających warunkach może być atakowana przez mączniaka prawdziwego, szarą pleśń czy niektóre mszyce. Zbyt gęste nasadzenia, słaba cyrkulacja powietrza i nadmierna wilgotność sprzyjają rozwojowi chorób grzybowych. Dlatego ważne jest zachowanie odpowiednich odstępów przy sadzeniu oraz unikanie zraszania liści późnym wieczorem. W uprawie pojemnikowej warto stosować lekkie, dobrze napowietrzone podłoża i dbać o odpływ nadmiaru wody.
Choć Salvia farinacea nie jest klasyczną rośliną leczniczą, w niektórych regionach świata odnotowano jej eksperymentalne zastosowania w medycynie ludowej, głównie jako składnik naparów o łagodnym działaniu uspokajającym lub poprawiającym trawienie. Brakuje jednak dokładnych badań potwierdzających takie działanie, dlatego zaleca się ostrożność i traktowanie tej szałwii przede wszystkim jako rośliny dekoracyjnej. Zawarte w niej olejki eteryczne i substancje gorzkie mogą mieć pewien wpływ na organizm, ale ich profil nie został w pełni poznany.
W zastosowaniach florystycznych Salvia farinacea wykorzystywana jest zarówno jako kwiat cięty, jak i materiał do suchych kompozycji. Świeże kwiatostany nadają się do bukietów letnich, wnosząc do nich pionową linię i chłodny akcent barwny. Po zasuszeniu w zacienionym, przewiewnym miejscu część odmian zachowuje kolor i kształt, dzięki czemu mogą stanowić element wieńców, stroików i dekoracji wnętrz w stylu rustykalnym. Z tego względu roślina znalazła miejsce również w niewielkiej, rzemieślniczej produkcji kwiatów suszonych.
W ogrodach o charakterze naturalistycznym, preriowym czy śródziemnomorskim Salvia farinacea odgrywa ważną rolę jako roślina strukturotwórcza. Jej wyprostowane, smukłe pędy tworzą kontrast dla kęp traw ozdobnych, np. rozplenic, kostrzew czy prosa rózgowatego. Zestawienia te nie tylko wyglądają efektownie, ale także dobrze znoszą warunki suszy i upału, co jest istotne wobec obserwowanych zmian klimatycznych i coraz dłuższych okresów bezopadowych w wielu regionach.
Ciekawostki, znaczenie ekologiczne i perspektywy wykorzystania
Jedną z ciekawszych cech Salvia farinacea jest mechanizm zapylania, wspólny z innymi gatunkami szałwii, ale wart podkreślenia. Kwiaty szałwii mają wysoce wyspecjalizowaną budowę pręcików, które tworzą swoisty dźwigniowy aparat pyłkowy. Gdy owad ląduje na dolnej wardze kwiatu i sięga po nektar, porusza delikatną dźwignię, co powoduje opuszczenie się główki pręcika i naniesienie pyłku na jego ciało. Przy kolejnym kwiecie owad przenosi pyłek na znamię słupka, umożliwiając zapłodnienie. Taki mechanizm zwiększa skuteczność zapylania i zmniejsza straty pyłku.
Salvia farinacea odgrywa także istotną rolę w ekologii ogrodów miejskich, w których brakuje naturalnych siedlisk dla wielu owadów. Rabaty z szałwią stanowią rodzaj biohotelów dla zapylaczy, dostarczając im pokarmu na przestrzeni wielu tygodni. Szczególnie trzmiele, które potrzebują dużych ilości nektaru do utrzymania kolonii, chętnie korzystają z tej rośliny. Obecność licznych owadów przyciąga dalej drapieżne bezkręgowce oraz ptaki owadożerne, zwiększając lokalną bioróżnorodność nawet w silnie zurbanizowanych obszarach.
Ciekawostką historyczną jest fakt, że niektóre odmiany Salvia farinacea upowszechniły się w ogrodach botanicznych i parkach Europy już w XIX wieku, gdy moda na egzotyczne rośliny ozdobne nabierała rozmachu. W tamtym czasie gatunek ten był często wykorzystywany do tworzenia efektownych dywanów kwiatowych w stylu wiktoriańskim, gdzie przycinanie i rygorystyczne planowanie kształtu rabat stanowiło przejaw kunsztu ogrodnika. Dziś coraz częściej stosuje się go w kompozycjach bardziej swobodnych, ale jego potencjał dekoracyjny pozostaje niezmienny.
W dobie zmian klimatycznych Salvia farinacea ma szansę odegrać rosnącą rolę jako roślina odporna na wysoką temperaturę i okresowe niedobory wody. W miastach, gdzie zjawisko miejskiej wyspy ciepła nasila stres termiczny roślin, gatunki takie jak ta szałwia są szczególnie cenne. Dzięki zdolności do efektywnego gospodarowania wodą i ograniczonej transpiracji lepiej znoszą ekstremalne warunki niż wiele tradycyjnych gatunków rabatowych, co może przyczynić się do redukcji nakładów na nawadnianie oraz poprawy estetyki zieleni w okresach suszy.
Roślina ta ma również potencjał edukacyjny. W ogrodach szkolnych i przydomowych może być wykorzystywana jako przykład rośliny dostosowanej do zapylania przez konkretne grupy owadów. Obserwacja trzmieli, motyli czy pszczół odwiedzających kwiaty Salvia farinacea pozwala w przystępny sposób przekazać wiedzę o związkach roślina–zapylacz, roli nektaru i pyłku, a także o znaczeniu zachowania ciągłości pożytków przez cały sezon. Dzięki stosunkowo łatwej uprawie nadaje się również na projektowe rabaty zakładane przez dzieci i młodzież.
Niektóre badania wskazują, że rośliny z rodzaju Salvia mogą mieć znaczenie w fitoremediacji, czyli oczyszczaniu gleb z niektórych zanieczyszczeń. Choć Salvia farinacea nie jest klasycznym gatunkiem wykorzystywanym w tym celu, jej zdolność do wzrostu na podłożach o obniżonej jakości oraz stosunkowo szybki przyrost biomasy czynią ją interesującym obiektem do dalszych analiz. W przyszłości możliwe jest, że wybrane odmiany będą badane pod kątem akumulacji metali ciężkich lub związków organicznych, choć obecnie jej rola w tym obszarze pozostaje głównie teoretyczna.
Estetyka Salvia farinacea ma także wymiar kulturowy. Niebieskie i fioletowe kwiaty od wieków symbolizują spokój, duchowość i melancholię, dlatego rośliny o tej barwie chętnie sadzi się w ogrodach kontemplacyjnych, przy świątyniach czy w strefach wypoczynku. Subtelny kontrast między intensywną barwą korony a delikatnym, srebrzystym nalotem kielicha nadaje kompozycjom wyrafinowany charakter. Wielu miłośników ogrodów ceni Salvia farinacea właśnie za tę elegancką, nieco chłodną urodę, odróżniającą ją od jaskrawych, krzykliwych gatunków jednorocznych.
Warto również wspomnieć o roli tej rośliny w nowoczesnym projektowaniu krajobrazu, które coraz częściej kładzie nacisk na połączenie funkcji estetycznych i ekologicznych. Salvia farinacea doskonale wpisuje się w trend ogrodów niskonakładowych, gdzie kluczowe jest ograniczenie intensywnego nawadniania, nawożenia i stosowania środków ochrony roślin. Dobór gatunków przystosowanych do trudnych warunków, a jednocześnie atrakcyjnych wizualnie i przyjaznych dla fauny, stanowi podstawę takich założeń, a opisywana szałwia spełnia te kryteria w wysokim stopniu.
W dłuższej perspektywie można spodziewać się pojawiania coraz to nowych odmian Salvia farinacea, wynikających z pracy hodowlanej. Celem będzie zapewne nie tylko uzyskanie nowych barw czy pokrojów, ale także zwiększenie odporności na choroby i szkodniki, wydłużenie okresu kwitnienia oraz dostosowanie do uprawy w warunkach miejskich. Wraz ze wzrostem zainteresowania roślinami przyjaznymi zapylaczom i odpornymi na suszę, znaczenie tego gatunku w szkółkarstwie ozdobnym będzie prawdopodobnie rosło.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o Salvia farinacea
Jakie są podstawowe wymagania uprawowe Salvia farinacea w ogrodzie?
Salvia farinacea najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych, z co najmniej kilkoma godzinami bezpośredniego światła dziennie. Preferuje gleby przepuszczalne, umiarkowanie żyzne i niezbyt ciężkie. Nie toleruje długotrwałego zalania ani stojącej wody, dlatego warto zadbać o dobry drenaż. Podlewanie powinno być umiarkowane – roślina lepiej znosi lekkie przesuszenie niż nadmiar wilgoci. W sezonie warto usuwać przekwitłe kwiatostany i co kilka tygodni zasilać ją nawozem o zrównoważonym składzie.
Czy Salvia farinacea jest rośliną wieloletnią w klimacie Polski?
W warunkach Polski Salvia farinacea najczęściej uprawiana jest jako roślina jednoroczna, ponieważ nie wytrzymuje silniejszych mrozów. Jej system korzeniowy i dolne partie pędów są wrażliwe na niską temperaturę i wilgoć zimową. Teoretycznie można próbować przezimować roślinę w chłodnym, jasnym pomieszczeniu, np. w nieogrzewanej szklarni lub oranżerii, jednak wymaga to odpowiednich warunków. Z praktycznego punktu widzenia wygodniej jest co roku wysiewać nasiona i traktować ją jako efektowną sezonową bylinię rabatową.
W jaki sposób Salvia farinacea wpływa na owady zapylające?
Kwiaty Salvia farinacea są bardzo atrakcyjne dla wielu owadów zapylających, zwłaszcza dla pszczół, trzmieli i niektórych motyli. Produkują stosunkowo obfity nektar dostępny dla gatunków o dłuższym aparacie gębowym, a długi okres kwitnienia zapewnia im stabilne źródło pokarmu. Sadzenie tej szałwii w ogrodach przyczynia się do zwiększenia bioróżnorodności i wspierania populacji zapylaczy, które zmagają się ze spadkiem naturalnych siedlisk. Roślina ta jest więc cennym elementem ogrodów ekologicznych i miejskich stref zieleni.
Czy Salvia farinacea można uprawiać w donicach na balkonach i tarasach?
Salvia farinacea bardzo dobrze nadaje się do uprawy w pojemnikach, pod warunkiem zapewnienia jej odpowiednio dużej donicy i przepuszczalnego podłoża. Donica musi mieć otwory odpływowe i warstwę drenażową, aby uniknąć zalania korzeni. Roślinę ustawia się w miejscu słonecznym, osłoniętym od silnego wiatru. W pojemnikach konieczne jest częstsze podlewanie niż w gruncie, ale nadal trzeba unikać nadmiernej wilgotności. Regularne nawożenie oraz usuwanie przekwitłych kwiatostanów zapewnią obfite kwitnienie przez cały sezon.
Czym różni się Salvia farinacea od popularnej szałwii lekarskiej?
Salvia farinacea i szałwia lekarska należą do tego samego rodzaju, ale różnią się wyglądem, zastosowaniem i wymaganiami. Szałwia lekarska ma grubsze, silnie aromatyczne liście używane jako przyprawa i surowiec zielarski, natomiast Salvia farinacea ceniona jest głównie za walory ozdobne kwiatów. Kwiatostany szałwii lekarskiej są krótsze, a roślina ma bardziej krzewiasty pokrój. Salvia farinacea tworzy smukłe, wysokie grona kwiatowe, zwykle w intensywnie niebieskich odcieniach, i jest wykorzystywana przede wszystkim na rabatach i w pojemnikach jako atrakcyjna roślina kwitnąca.