Kłosówka długa (Holcus elongatus) to ceniona, a wciąż mało znana w ogrodach trawa ozdobna, wyróżniająca się delikatnym pokrojem i miękkimi, wiechowymi kwiatostanami. Jej naturalne pochodzenie, walory dekoracyjne oraz odporność na trudniejsze warunki sprawiają, że coraz częściej zwraca uwagę projektantów zieleni i miłośników ogrodów naturalistycznych. Poznanie wymagań siedliskowych tego gatunku pozwala wykorzystać go nie tylko w kompozycjach rabatowych, ale również w rekultywacji zdegradowanych terenów i tworzeniu półnaturalnych łąk trawiastych.
Systematyka, pochodzenie i charakterystyka ogólna gatunku
Kłosówka długa należy do rodziny wiechlinowatych (Poaceae), do rodzaju Holcus, który obejmuje kilka gatunków traw charakterystycznych dla Europy i zachodniej części Azji. W przeciwieństwie do popularniejszej kłosówki miękkiej (Holcus mollis), jest gatunkiem bardziej wysmukłym, wyższym i o nieco innych wymaganiach siedliskowych. Nazwa łacińska elongatus odnosi się do wydłużonych źdźbeł oraz smukłych kwiatostanów, co dobrze oddaje pokrój tej rośliny.
Jako gatunek wieloletni, kłosówka długa tworzy stosunkowo trwałe kępy, które mogą pozostawać na stanowisku przez wiele lat. Nie jest to trawa agresywna ani ekspansywna w takim stopniu jak niektóre gatunki inwazyjne, dlatego dobrze sprawdza się w ogrodach, gdzie ważne jest zachowanie równowagi między roślinami. W tradycyjnej florystyce i klasycznych kluczach botanicznych bywa opisywana jako roślina typowa dla umiarkowanego klimatu Europy, szczególnie w strefie wpływów oceanicznych.
Pod względem ekologicznym kłosówka długa zaliczana jest do traw wilgociolubnych, jednak odznacza się sporą tolerancją na okresowe przesuszenie podłoża. Tworzy zwarte, lecz lekkie wizualnie kępy, które łagodnie falują na wietrze, wprowadzając do kompozycji ogrodowych efekt ruchu i lekkości. Dzięki temu zyskała opinię rośliny idealnej do ogrodów o charakterze naturalistycznym i preriowym, choć dobrze wygląda także w bardziej formalnych układach rabatowych.
Zasięg geograficzny i siedliska naturalne
Naturalny zasięg występowania kłosówki długiej obejmuje głównie Europę, z przewagą regionów zachodnich i środkowych. Najczęściej spotyka się ją w krajach o łagodnym, morskim klimacie, takich jak Francja, Wielka Brytania czy obszary przyatlantyckie Hiszpanii i Portugalii. Występuje również w części Europy Środkowej, gdzie zasiedla żyźniejsze i wilgotniejsze siedliska, choć jej obecność bywa lokalna i uzależniona od warunków glebowych.
W Polsce kłosówka długa uznawana jest za gatunek rzadziej spotykany, notowany przede wszystkim na obszarach zachodnich i południowo-zachodnich, tam gdzie klimat jest nieco łagodniejszy, a gleby żyźniejsze. Może rosnąć zarówno w naturalnych zbiorowiskach roślinnych, jak i w miejscach przekształconych przez człowieka, zwłaszcza jeśli zapewniona jest odpowiednia wilgotność podłoża. Często towarzyszy innym gatunkom traw i roślin zielnych tworzących bogate, wielogatunkowe murawy.
Typowe siedliska naturalne kłosówki długiej to wilgotne łąki, skraje zadrzewień, obrzeża lasów liściastych, polany oraz przydroża o umiarkowanie żyznych glebach. Preferuje gleby mineralne i próchniczne, często o lekko kwaśnym odczynie, ale dobrze radzi sobie również na podłożach obojętnych. W miejscach, gdzie poziom wód gruntowych jest wysoki, tworzy bujne kępy o intensywnie zielonym ulistnieniu, natomiast na stanowiskach nieco suchszych jest optycznie lżejsza i bardziej ażurowa.
W krajobrazie rolniczym kłosówka długa może pojawiać się na wilgotnych ugorach, nawodnionych miedzach oraz w pobliżu rowów melioracyjnych. Jej obecność wskazuje zwykle na środowisko stosunkowo mało zanieczyszczone i umiarkowanie użytkowane. Nie jest typowym chwastem pól uprawnych, dlatego rzadko stwarza problemy w intensywnym rolnictwie, natomiast bywa cennym składnikiem półnaturalnych łąk kośnych i pastwisk o zróżnicowanym składzie florystycznym.
Wygląd, budowa i cechy rozpoznawcze kłosówki długiej
Kłosówka długa jest rośliną kępkową, tworzącą liczne, wzniesione źdźbła o wysokości od około 60 do nawet 120 cm, w zależności od żyzności podłoża i wilgotności. Pokrój rośliny jest smukły, ale jednocześnie stosunkowo gęsty, szczególnie w dolnej części kępy. Źdźbła są cienkie, delikatnie szorstkie, zazwyczaj wyprostowane lub tylko lekko łukowato wygięte, co nadaje całej roślinie elegancki, strzelisty wygląd.
Liście kłosówki długiej są wąskie, równowąskie, o długości sięgającej nieraz połowy wysokości źdźbła. Ich barwa waha się od jasnej, żywozielonej po nieco ciemniejszą, głęboką zieleń, w zależności od warunków świetlnych i żyzności. Blaszka liściowa może być delikatnie chropowata w dotyku, co wiąże się z obecnością drobnych włosków lub szorstkich struktur na powierzchni. Ligula, czyli języczek liściowy, jest wyraźna, błoniasta, co stanowi jedną z cech diagnostycznych w rozpoznawaniu gatunku.
Najbardziej charakterystycznym elementem budowy tej trawy są jej wiechowate kwiatostany. U kłosówki długiej wiecha jest wydłużona, dość wąska i luźna, z wyraźnie odstającymi gałązkami bocznymi. W początkowej fazie kwitnienia kwiatostan bywa zbity i wzniesiony, jednak z czasem rozluźnia się, przybierając lekko przewieszony, ażurowy kształt. Pojedyncze kłoski są drobne, zwykle jasne, często z lekkim, srebrzystym lub różowawym odcieniem, który w odpowiednim świetle nadaje całej roślinie subtelny połysk.
Kwitnienie kłosówki długiej przypada zazwyczaj na późną wiosnę i pierwszą połowę lata, najczęściej od maja do lipca. W tym okresie roślina staje się szczególnie dekoracyjna, gdyż delikatne kwiatostany unoszą się ponad liściami i falują na wietrze, tworząc wrażenie lekkości i ruchu. Po przekwitnięciu wiechy zasychają, ale nadal zachowują walory ozdobne, zwłaszcza w ogrodach o charakterze naturalistycznym, gdzie pozostawia się przekwitłe trawy dla struktury zimowej.
System korzeniowy kłosówki długiej jest włóknisty, dobrze rozgałęziony, sięgający stosunkowo płytko, lecz efektywnie wykorzystujący wodę z wierzchnich warstw gleby. Taka budowa korzeni pozwala roślinie stabilizować podłoże i ograniczać erozję, co bywa istotne przy obsadzaniu skarp i nasypów. W przeciwieństwie do niektórych traw rozłogowych, kłosówka długa nie rozprzestrzenia się intensywnie poziomo, dzięki czemu jej kępy zachowują względnie zamkniętą formę.
Wymagania siedliskowe i warunki uprawy w ogrodzie
Kłosówka długa najlepiej rośnie na glebach żyznych, umiarkowanie wilgotnych i dobrze zdrenowanych. Optymalne są podłoża gliniasto-piaszczyste lub próchniczne, o lekko kwaśnym bądź obojętnym odczynie. W takich warunkach roślina tworzy bujne, gęste kępy i obficie kwitnie. Na glebach bardzo ubogich jej wzrost jest słabszy, a kępy stają się rzadsze, co zmniejsza walory dekoracyjne.
Pod względem nasłonecznienia kłosówka długa preferuje stanowiska od pełnego słońca do lekkiego półcienia. W pełnym słońcu wykształca bardziej zwarte, wyraźnie zaznaczone kępy i intensywniej kwitnie, natomiast w półcieniu może być nieco wyższa i delikatniejsza. Unikać należy jednak głębokiego cienia, w którym roślina się wyciąga, traci gęstość oraz część walorów ozdobnych. Dobrze znosi wietrzne stanowiska, co jest istotne przy projektowaniu otwartych przestrzeni ogrodowych.
Jeśli chodzi o wilgotność, kłosówka długa wykazuje umiarkowaną tolerancję. Lubi podłoże stale lekko wilgotne, lecz nie podmokłe; długotrwałe zalewanie może prowadzić do gnicia części podziemnych. Z kolei gleby skrajnie suche, szczególnie na stanowiskach silnie nasłonecznionych, powodują zahamowanie wzrostu i przedwczesne zasychanie liści. Na glebach lżejszych, piaszczystych, wskazane jest ściółkowanie oraz okresowe podlewanie, zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu.
Uprawa kłosówki długiej w ogrodzie jest relatywnie prosta. Roślina nie wymaga intensywnego nawożenia – wystarczy coroczne, umiarkowane zasilenie kompostem lub wieloskładnikowym nawozem o spowolnionym działaniu wiosną. Zbyt silne nawożenie azotowe może skutkować nadmiernym wydłużeniem źdźbeł i ich wykładaniem, co obniża wartość dekoracyjną. W praktyce najważniejsze jest zapewnienie odpowiedniego stanowiska i utrzymanie stabilnej wilgotności podłoża.
W pielęgnacji zaleca się wczesnowiosenne przycięcie zeszłorocznych źdźbeł tuż nad ziemią, zanim ruszy intensywny wzrost nowych pędów. Ten zabieg odmładza kępy, poprawia ich wygląd i umożliwia lepsze przenikanie światła. Roślina dobrze znosi dzielenie – co kilka lat można wykopać kępę, podzielić ją na części i rozmieścić w innych miejscach ogrodu, uzyskując materiał do nasadzeń bez dodatkowych kosztów.
Rozmnażanie i zachowanie różnorodności w uprawie
Kłosówkę długą można rozmnażać zarówno generatywnie, z nasion, jak i wegetatywnie, przez podział kęp. Rozmnażanie z nasion jest możliwe, ale wymaga nieco więcej czasu i cierpliwości. Nasiona wysiewa się wiosną do skrzynek lub bezpośrednio do gruntu, na glebę lekką, wilgotną i dobrze spulchnioną. Kiełkowanie bywa nierównomierne, a młode siewki są delikatne, dlatego przez pierwsze tygodnie należy szczególnie dbać o stałą wilgotność i ochronę przed chwastami.
W praktyce ogrodniczej częściej stosuje się rozmnażanie przez podział kęp. Najlepszy termin to wczesna wiosna lub późne lato, kiedy roślina nie jest w pełni kwitnienia, a warunki glebowe sprzyjają szybkiemu odrastaniu korzeni. Kępę wykopuje się ostrożnie, następnie dzieli szpadlem lub nożem na kilka części, dbając o to, by każda miała odpowiednią liczbę pędów i dobrze rozwinięty system korzeniowy. Nowo posadzone fragmenty należy obficie podlać i – w razie potrzeby – zabezpieczyć przed przesychaniem ściółką z kory lub kompostu.
Rozmnażanie wegetatywne ma dodatkową zaletę: pozwala zachować cechy osobników o szczególnie atrakcyjnym pokroju lub barwie. W przypadku ewentualnych selektów ogrodowych, np. form o jaśniejszych kwiatostanach lub bardziej zwartym pokroju, podział kęp jest jedyną metodą gwarantującą wierne powielanie cech. Ma to znaczenie dla osób prowadzących kolekcje traw ozdobnych oraz dla szkółek roślin, które mogą oferować powtarzalny materiał nasadzeniowy.
Warto pamiętać, że kłosówka długa, choć stosunkowo odporna, może z czasem tracić wigoru, szczególnie na glebach wyjałowionych lub przy braku zabiegów pielęgnacyjnych. Regularne odmładzanie przez podział co kilka lat nie tylko zwiększa liczbę roślin, ale także pozwala zachować zwarte, zdrowe kępy o wysokich walorach dekoracyjnych. Zabieg ten jest prosty, a efekty widoczne już w następnym sezonie wegetacyjnym.
Zastosowanie ozdobne w ogrodach i zieleni publicznej
Kłosówka długa jest trawą szczególnie cenną w kompozycjach ogrodowych o charakterze naturalistycznym. Jej delikatne, przewiewne wiechy oraz lekki pokrój sprawiają, że doskonale wpisuje się w stylistykę łąk kwietnych i ogrodów preriowych. Sadząc ją w większych grupach, można uzyskać efekt miękkiej, falującej masy zieleni, która dobrze kontrastuje z bardziej wyrazistymi bylinami o dużych liściach lub jaskrawych kwiatach.
Znakomicie prezentuje się w połączeniu z roślinami takimi jak jeżówki, rudbekie, krwawniki, szałwie czy rozchodniki. Delikatne źdźbła kłosówki stanowią tło, które podkreśla formę i barwę kwiatów, nie przytłaczając ich. W mniejszych ogrodach można stosować ją jako roślinę wypełniającą puste przestrzenie na rabatach, szczególnie tam, gdzie zależy nam na uzyskaniu lekkiej, nieco dzikiej atmosfery. W towarzystwie innych traw, np. miskantów czy trzcinników, buduje wieloplanowe kompozycje o zróżnicowanej wysokości i fakturze.
W zieleni publicznej kłosówka długa bywa wykorzystywana do obsadzania pasów przyulicznych, skarp, nasypów kolejowych i przestrzeni rekreacyjnych. Jej zaletą jest stosunkowo niska wymagająca pielęgnacja – po przyjęciu się na stanowisku wymaga głównie corocznego przycięcia i ewentualnego usunięcia chwastów. Dzięki swojemu naturalnemu wyglądowi doskonale pasuje do nowoczesnych parków i skwerów, w których odchodzi się od jednorodnych trawników na rzecz mozaiki roślin wieloletnich.
Interesującym zastosowaniem kłosówki długiej jest tworzenie półprzezroczystych zasłon w ogrodzie. Sadząc ją w pasach lub wąskich rabatach w pobliżu tarasów, ścieżek czy stref wypoczynku, można uzyskać efekt lekkiego, zielonego parawanu, który nie zamyka przestrzeni, ale wprowadza intymność i filtruje światło. W połączeniu z niskimi krzewami i bylinami kłosówka umożliwia kształtowanie przestrzeni na wielu poziomach, bez stosowania ciężkich, trudnych w utrzymaniu żywopłotów.
Znaczenie przyrodnicze i rola w ekosystemie
Kłosówka długa, choć kojarzona głównie z ogrodnictwem, ma istotne znaczenie przyrodnicze w siedliskach półnaturalnych. Jako gatunek rodzimej flory wielu regionów Europy, współtworzy zróżnicowane zbiorowiska łąkowe i zadrzewienia śródpolne, stanowiąc ważny element bioróżnorodności. Jej obecność zwiększa liczbę dostępnych nisz dla bezkręgowców, w tym dla owadów zapylających, które wykorzystują kwiatostany jako źródło pyłku oraz miejsce odpoczynku.
Struktura kęp kłosówki długiej zapewnia schronienie licznym drobnym organizmom – od pająków i owadów po niewielkie kręgowce. W okresie zimowym zaschnięte źdźbła pozostawione na stanowisku chronią glebę przed nadmiernym wychłodzeniem i erozją, a jednocześnie stanowią osłonę dla bezkręgowców przetrzymujących niekorzystne warunki w postaci stadiów przetrwalnych. W ogrodach przyjaznych przyrodzie nie zaleca się całkowitego usuwania suchych pędów jesienią; bezpieczniejszy jest wiosenny termin cięcia.
System korzeniowy kłosówki długiej sprzyja stabilizacji gruntu, dlatego roślina może odgrywać rolę w ograniczaniu erozji wodnej i wietrznej. Obsadzanie nią skarp i nasypów nie tylko poprawia ich wygląd, ale również wzmacnia strukturę podłoża. W połączeniu z innymi rodzimymi gatunkami traw i bylin tworzy mozaikę roślinności, która jest odporniejsza na zmiany klimatyczne oraz wahania poziomu wód gruntowych niż monokulturowe nasadzenia trawnikowe.
Warto też zauważyć, że kłosówka długa stanowi element łańcucha pokarmowego. Nasiona traw mogą być zjadane przez niektóre gatunki ptaków, a młode pędy – przez drobne roślinożerne bezkręgowce. Dzięki temu roślina pośrednio przyczynia się do utrzymania stabilności ekosystemu i różnorodności biologicznej. Wspieranie jej obecności w krajobrazie, zarówno poprzez ochronę siedlisk naturalnych, jak i rozsądne wprowadzanie do ogrodów, ma zatem wymiar nie tylko estetyczny, ale i ekologiczny.
Odporność na warunki klimatyczne, choroby i szkodniki
Kłosówka długa wykazuje dobrą odporność na warunki klimatu umiarkowanego. Zazwyczaj dobrze znosi zimy w większości regionów Europy, w tym w Polsce, zwłaszcza jeśli rośnie na stanowiskach przepuszczalnych, gdzie nie dochodzi do długotrwałego zalegania wody. W surowszych rejonach narażonych na silne mrozy bez okrywy śnieżnej korzystna bywa cienka warstwa ściółki, która zabezpiecza korzenie przed przemarzaniem.
Roślina cechuje się umiarkowaną tolerancją na suszę – krótsze okresy braku opadów przetrzymuje bez istotnych strat, szczególnie jeśli gleba jest dobrze przygotowana i zawiera dostateczną ilość próchnicy. Długotrwała, intensywna susza może jednak prowadzić do zasychania liści i obniżenia walorów dekoracyjnych, co wymaga ewentualnego nawadniania w okresach ekstremalnych. Na stanowiskach miejskich, gdzie występują wyższe temperatury i zanieczyszczenia powietrza, kłosówka długa radzi sobie zazwyczaj zadowalająco.
Pod względem zdrowotności gatunek ten należy do roślin raczej mało problematycznych. Rzadko notuje się poważne porażenia chorobami grzybowymi czy bakteryjnymi, zwłaszcza jeśli zachowana jest dobra cyrkulacja powietrza wokół kęp. W warunkach nadmiernej wilgotności i zagęszczenia roślin może sporadycznie dochodzić do pojawienia się plamistości liści lub szarej pleśni, jednak są to zwykle zjawiska lokalne i łatwe do opanowania przez poprawę warunków uprawy.
Szkodniki rzadko powodują większe uszkodzenia. Niekiedy na młodych liściach mogą pojawiać się mszyce lub inne drobne owady wysysające soki roślinne, jednak ich obecność zwykle nie wymaga interwencji chemicznej – wystarczają naturalni wrogowie, tacy jak biedronki czy drapieżne pluskwiaki. Dzięki temu kłosówka długa doskonale nadaje się do ogrodów prowadzonych w sposób ekologiczny, bez stosowania intensywnej ochrony środkami owadobójczymi.
Znaczenie użytkowe, rekultywacyjne i perspektywy zastosowań
Choć kłosówka długa bywa najczęściej postrzegana jako trawa o walorach ozdobnych, posiada również pewne znaczenie użytkowe. W tradycyjnym krajobrazie rolniczym miała udział w składzie paszowym łąk i pastwisk, dostarczając zielonej masy roślinożernym zwierzętom hodowlanym. Nie jest jednak gatunkiem o najwyższej wartości paszowej, dlatego dziś częściej docenia się ją za funkcje ekologiczne i estetyczne niż jako podstawowy składnik runi łąkowej.
W rekultywacji terenów zdegradowanych kłosówka długa może być wykorzystywana jako element mieszanek nasion przeznaczonych do zazieleniania nasypów, skarp, terenów poeksploatacyjnych oraz obszarów przekształconych w wyniku inwestycji budowlanych. Jej zdolność do stosunkowo szybkiego zadarniania powierzchni i stabilizacji gleby, w połączeniu z atrakcyjnym wyglądem, stanowi cenny atut przy kształtowaniu nowych krajobrazów.
W miejskich projektach zieleni kłosówka długa wpisuje się w trend tworzenia zrównoważonych, bioróżnorodnych przestrzeni, które pełnią funkcję nie tylko dekoracyjną, ale także przyrodniczą. Włączenie jej do nasadzeń w parkach, ogrodach społecznych czy na zielonych dachach może zwiększać trwałość kompozycji, ograniczać nakłady pielęgnacyjne i sprzyjać adaptacji do zmian klimatycznych. Jej naturalny wygląd sprzyja również edukacji ekologicznej, pokazując mieszkańcom miasta, jak atrakcyjne mogą być rodzime gatunki traw.
W perspektywie dalszego rozwoju ogrodnictwa ozdobnego można spodziewać się większego zainteresowania selekcją i introdukcją form kłosówki długiej o zróżnicowanej wysokości, barwie i terminie kwitnienia. Już dziś wśród projektantów zieleni rośnie świadomość znaczenia traw w budowaniu struktury przestrzennej ogrodu, a takie gatunki jak kłosówka długa są idealnym materiałem do tworzenia subtelnych, a zarazem trwałych kompozycji, harmonijnie łączących potrzeby estetyczne i przyrodnicze.
Podsumowanie walorów i praktyczne wskazówki
Kłosówka długa to trawa łącząca wysokie walory ozdobne z łatwością uprawy i istotnym znaczeniem ekologicznym. Jej smukłe, przewiewne wiechy, naturalny pokrój oraz zdolność do tworzenia lekkich, falujących kęp czynią ją idealnym wyborem do ogrodów, w których liczy się harmonijne połączenie piękna i funkcjonalności. Wprowadza do kompozycji ruch, strukturę i delikatne zmiany barw w ciągu sezonu, od świeżej zieleni wiosny po stonowane odcienie późnej jesieni.
W praktyce najważniejsze dla sukcesu uprawy są: wybór odpowiedniego stanowiska (słonecznego lub lekko zacienionego), zapewnienie żyznej, umiarkowanie wilgotnej gleby oraz coroczne wiosenne przycinanie. Dodatkowym atutem jest proste rozmnażanie przez podział kęp, które umożliwia szybkie powiększanie nasadzeń bez nakładów finansowych. Dzięki swojej odporności i niewielkim wymaganiom pielęgnacyjnym kłosówka długa sprawdzi się zarówno u doświadczonych ogrodników, jak i u osób stawiających pierwsze kroki w sztuce projektowania zieleni.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Jakie stanowisko jest najlepsze dla kłosówki długiej?
Kłosówka długa najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub w lekkim półcieniu. W pełnym słońcu tworzy gęste, zwarte kępy i obficie kwitnie, w półcieniu staje się nieco wyższa i delikatniejsza. Kluczowe jest podłoże: żyzne, próchniczne, umiarkowanie wilgotne i dobrze zdrenowane. W głębokim cieniu roślina się wyciąga, słabiej zawiązuje kwiatostany i traci walory dekoracyjne, dlatego takich miejsc lepiej unikać przy planowaniu nasadzeń.
Jak podlewać i nawozić kłosówkę długą?
Kłosówka długa preferuje glebę stale lekko wilgotną, ale nie zalaną. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, zwłaszcza w okresach suszy. Gdy się dobrze ukorzeni, nawadnianie ogranicza się do dłuższych bezdeszczowych okresów. Nawożenie powinno być umiarkowane – wystarczy coroczne zastosowanie cienkiej warstwy kompostu lub łagodnego nawozu wieloskładnikowego na wiosnę. Zbyt silne dawki azotu sprzyjają wybujałemu wzrostowi i wykładaniu źdźbeł.
Jak i kiedy przycinać kłosówkę długą?
Najlepszym terminem cięcia kłosówki długiej jest wczesna wiosna, zwykle marzec lub początek kwietnia, zanim ruszy intensywny wzrost nowych pędów. Zaschnięte źdźbła przycina się tuż nad ziemią, usuwając starą masę i pozostawiając miejsce dla młodych liści. Jesienne usuwanie pędów nie jest konieczne – zimą zachowują one walory dekoracyjne, a przy tym chronią glebę i stanowią schronienie dla drobnych organizmów. Regularne cięcie odmładza kępy i poprawia ich wygląd.
W jaki sposób rozmnażać kłosówkę długą?
Najprostsza metoda rozmnażania kłosówki długiej to podział kęp. Wczesną wiosną lub pod koniec lata wykopuje się kępę, dzieli ją ostrym narzędziem na kilka części z dobrze rozwiniętymi korzeniami i pędami, a następnie sadzi w nowych miejscach. Po posadzeniu rośliny obficie się podlewa. Możliwe jest też rozmnażanie z nasion, wysiewanych wiosną na lekko wilgotne podłoże, jednak ten sposób jest wolniejszy i wymaga więcej troski o młode siewki.
Czy kłosówka długa nadaje się do małego ogrodu?
Kłosówka długa dobrze sprawdza się również w małych ogrodach, o ile zostanie odpowiednio zaplanowana w kompozycji. Tworzy kępy średniej wielkości, które nie są nadmiernie ekspansywne, dlatego można ją sadzić w pobliżu bylin i niskich krzewów. Świetnie pełni funkcję lekkiego tła dla roślin o bardziej wyrazistych kwiatach. W ograniczonej przestrzeni warto stosować mniejsze grupy, tak aby nie przytłoczyć rabaty i zachować równowagę między trawami a innymi gatunkami.