Kłosownica biaława, czyli Koeleria albescens, to intrygująca, delikatna trawa o jasnych, niemal srebrzystych kwiatostanach, która pozostaje stosunkowo mało znana w ogrodach, mimo że łączy w sobie wysoką odporność, skromne wymagania i dużą wartość dekoracyjną. Jej naturalna zdolność do przetrwania w surowych, suchych siedliskach sprawia, że znakomicie wpisuje się w nowoczesne tendencje ogrodnicze: ograniczanie podlewania, tworzenie założeń naturalistycznych oraz ochronę różnorodności biologicznej. Poznanie biologii i ekologii tej trawy pozwala świadomie sięgać po nią w projektowaniu zieleni, rekultywacji terenów oraz rolnictwie ekstensywnym.
Charakterystyka botaniczna i morfologia kłosownicy białawej
Kłosownica biaława należy do rodziny wiechlinowatych (Poaceae), do rodzaju Koeleria, obejmującego kilka gatunków zasiedlających głównie siedliska otwarte, suche i słabo żyzne. W porównaniu z innymi trawami ozdobnymi jest stosunkowo niska i zwartej budowy, ale jej urok tkwi w subtelnych detalach: barwie liści, strukturze kwiatostanów oraz sposobie, w jaki reaguje na światło i wiatr.
Roślina tworzy gęste, kępkowe kępy, zazwyczaj o wysokości 30–50 cm, choć w sprzyjających warunkach może osiągnąć do 60 cm wraz z kwiatostanami. System korzeniowy jest dobrze rozwinięty, sięga głęboko i rozprzestrzenia się na boki, co sprzyja stabilizacji podłoża i pozwala kłosownicy wykorzystywać nawet niewielkie ilości wody dostępne w glebie. Korzenie są mocne, włókniste, zdolne do wiązania luźnego materiału mineralnego, co ma znaczenie na piaszczystych zboczach i wydmach.
Liście kłosownicy białawej są wąskie, równowąskie, zwykle z lekko zwiniętymi brzegami, co ogranicza parowanie wody. Ich barwa mieści się w gamie od zielonkawej po szarozieloną i niekiedy przybiera lekko srebrzysty odcień, szczególnie przy silnym nasłonecznieniu i ubogiej glebie. U niektórych populacji widać delikatne zabarwienie liści na słomkowo lub lekko żółtawe tony pod koniec sezonu wegetacyjnego, co dodaje roślinie uroku jesienią.
Kłosownica biaława wyróżnia się swoimi kwiatostanami – są to zwarte, smukłe, cylindryczne wiechy kłosokształtne, przypominające drobne, zwarte kłosy. W fazie pąkowania bywają jasnozielone, stopniowo przechodzą w barwę kremową, białawą, a w końcu słomkową. Odcień „albescens” odnosi się właśnie do tej charakterystycznej, rozjaśnionej kolorystyki. Kwiatostany są gęsto ułożone, drobne kłoski przylegają do osi wiechy, dzięki czemu całość wygląda jak delikatny, biały pędzel, który pięknie prezentuje się na tle ciemniejszych liści innych roślin.
Poszczególne kłoski zbudowane są z kilku kwiatów, osłanianych plewkami o różnej długości i kształcie, często z delikatnym meszkiem, co wzmacnia wrażenie „bielawości”. Po dojrzeniu nasiona drobnieją i rozsiewają się głównie pod wpływem wiatru oraz dzięki ruchom zwierząt. Nasiona są lekkie, dość liczne i zachowują żywotność przez kilka sezonów, co ułatwia naturalne odnawianie się populacji na stanowiskach o sprzyjających warunkach.
Cykl życiowy tej trawy to typowy schemat rośliny wieloletniej. Po przezimowaniu kępy szybko ruszają z wegetacją wiosną, wcześnie wytwarzając świeże liście. Kwitnienie zazwyczaj przypada na późną wiosnę i wczesne lato, w zależności od położenia geograficznego oraz warunków meteorologicznych. Zwieńczeniem sezonu jest stopniowe zasychanie nadziemnych części, przy czym zaschnięte kłosy wciąż pozostają dekoracyjne, szczególnie w połączeniu ze szronem i lekkim śniegiem.
Zasięg geograficzny, siedliska i ekologia gatunku
Kłosownica biaława występuje naturalnie w rozległym pasie geograficznym obejmującym znaczną część Europy i zachodniej Azji, z pewnymi stanowiskami także w innych regionach klimatu umiarkowanego. Jej obecność jest silnie związana z siedliskami suchymi, nasłonecznionymi, często o ubogiej glebie i ograniczonej dostępności wody. Dzięki temu gatunek ten uchodzi za wzorcowy przykład rośliny przystosowanej do stresu suszy oraz niskiej żyzności podłoża.
Najliczniej kłosownicę białawą spotyka się na suchych murawach, łąkach kserotermicznych, skrajach piaskowni, nasypach kolejowych oraz na piaszczystych wydmach śródlądowych i nadmorskich. Często współwystępuje z innymi roślinami kserotermicznymi: goździkami, rozchodnikami, macierzanką piaskową, kostrzewami o wąskich liściach i innymi gatunkami traw światłolubnych. W takich zbiorowiskach pełni ważną funkcję w stabilizowaniu pokrywy roślinnej oraz ograniczaniu erozji wietrznej i wodnej.
Pod względem wymagań siedliskowych kłosownica biaława preferuje gleby lekkie, przepuszczalne, dobrze napowietrzone, o odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego. Nie toleruje długotrwałego zalewania i ciężkich, zlewających się gleb gliniastych. Najlepiej czuje się na piaskach, żwirach i luźnych utworach pylastych. Tam, gdzie występuje w dużym zagęszczeniu, tworzy charakterystyczne, kępkowe murawy, które z daleka mogą przypominać smukłe, białawe plamy na stoku czy nasypie.
Kłosownica biaława jest rośliną typowo światłolubną. Silne zacienienie ogranicza jej zagęszczenie i zdolność do kwitnienia, dlatego w lasach liściastych i iglastych pojawia się jedynie na skrajach dróg leśnych, wyrębiskach czy polanach. W strefach o wyższym opadzie i żyźniejszej glebie ustępuje miejsca gatunkom bardziej konkurencyjnym, ale zyskuje przewagę na siedliskach niekorzystnych – tam, gdzie inne rośliny rosną słabo lub wcale. Jej obecność często świadczy o suchym, ciepłym mikroklimacie i krótkotrwałym zaleganiu wody w glebie.
Istotnym aspektem ekologii kłosownicy białawej jest jej udział w kształtowaniu mikrośrodowiska dla innych organizmów. Gęste kępy tworzą schronienie dla drobnych bezkręgowców, a zimą także dla niewielkich kręgowców, takich jak gryzonie czy niektóre gatunki ptaków, które wykorzystują suche źdźbła jako materiał gniazdowy. Roślina przyczynia się także do ograniczania wywiewania drobnych cząstek glebowych, poprawiając warunki dla kiełkowania innych gatunków roślin.
W kontekście zmian klimatycznych kłosownica biaława może odgrywać rosnącą rolę. Jej odporność na suszę i upał sprawia, że w rejonach dotkniętych stepowieniem oraz wydłużającymi się okresami bezopadowymi gatunek ten może utrzymywać zieloną pokrywę roślinną dłużej niż wiele innych traw. Ogranicza to degradację gleby, pozwala zachować podstawowe procesy biologiczne i stanowi cenny zasób dla lokalnych społeczności, które stawiają na ekstensywne użytkowanie pastwisk.
Zastosowanie w ogrodnictwie, krajobrazie i gospodarce
Choć kłosownica biaława jest od dawna znana botanikom i specjalistom od zbiorowisk trawiastych, w klasycznym ogrodnictwie ozdobnym pojawia się stosunkowo rzadko. Wynika to po części z konkurencji licznych, efektownych traw o większych, bardziej spektakularnych kwiatostanach. Mimo to rośnie zainteresowanie skromniejszymi, ale wybitnie odpornymi gatunkami, które sprawdzają się w nowoczesnych, naturalistycznych kompozycjach – tu kłosownica biaława ma bardzo duży potencjał.
W ogrodach przydomowych i zieleni miejskiej kłosownica biaława doskonale nadaje się do zakładania rabat w stylu preriowym, ogrodów żwirowych i tzw. ogrodów suchych. W takich założeniach jej odporność na niedobór wody oraz niewielkie wymagania glebowe są nie do przecenienia. Dobrze sprawdza się także w założeniach naturalistycznych, gdzie pozwala na stworzenie obrazów przypominających dzikie murawy i wydmy. Jej jasne kwiatostany pięknie komponują się z roślinami o wyrazistych barwach – krwawnikiem, szałwią, lawendą czy różnymi odmianami rudbekii.
W warunkach miejskich kłosownica biaława może być używana jako roślina do obsadzania skarp, nasypów drogowych i kolejowych, gdzie klasyczne gatunki traw gazonowych często zawodzą z powodu ubogiej gleby i braku systematycznego nawadniania. Dzięki swojej zdolności do umacniania podłoża ogranicza erozję, a przy tym zachowuje atrakcyjny wygląd przez większą część sezonu wegetacyjnego. W wielu projektach zieleni przyinfrastrukturalnej kładzie się nacisk na minimalne koszty utrzymania – w takich miejscach kłosownica jest bardzo dobrym wyborem.
Zastosowanie w rekultywacji terenów zdegradowanych to kolejny ważny kierunek wykorzystania kłosownicy białawej. Gatunek ten z powodzeniem wprowadza się na zniszczone wyrobiska, zwałowiska, hałdy i tereny piaszczyste, gdzie małe zasoby składników pokarmowych i niestabilne podłoże utrudniają zadomowienie się innych roślin. Wysokie zdolności adaptacyjne i głęboki system korzeniowy pozwalają kłosownicy pełnić rolę pioniera, który w krótkim czasie tworzy zieloną pokrywę sprzyjającą pojawianiu się kolejnych gatunków.
W rolnictwie kłosownica biaława ma znaczenie głównie lokalne i dotyczy obszarów o charakterze ekstensywnym. Na suchych pastwiskach może stanowić element bazy paszowej dla bydła, owiec i kóz. Choć jej wartość pokarmowa nie jest porównywalna z najbardziej produktywnymi trawami łąkowymi, to w warunkach niedoboru wody roślina ta utrzymuje się dłużej zielona niż wiele innych gatunków, umożliwiając zwierzętom znalezienie choć ograniczonej ilości paszy. W gospodarstwach nastawionych na bioróżnorodność docenia się fakt, że kłosownica wspiera stabilność całego systemu pastwiskowego.
Interesującym zastosowaniem jest wykorzystanie kłosownicy jako rośliny ciętej i suszonej. Jej delikatne, białawe kwiatostany doskonale nadają się do bukietów suchych, wieńców i dekoracji w naturalnym stylu. Ścięte w odpowiednim momencie – gdy są jeszcze częściowo zielone, ale już w pełni wykształcone – po zasuszeniu zachowują kształt oraz sporą część swojego jasnego koloru. Dzięki temu mogą być alternatywą dla bardziej znanych traw ozdobnych, nadając kompozycjom lekkości i subtelności.
Nie można pominąć roli kłosownicy białawej w ochronie przyrody i kształtowaniu krajobrazu kulturowego. W wielu regionach murawy z udziałem tego gatunku stanowią cenne siedliska kserotermiczne, wpisywane do programów ochronnych. Zachowanie tradycyjnych pastwisk, wzgórz murawowych i nieużytków śródpolnych, na których dominuje kłosownica, sprzyja utrzymaniu bogactwa gatunkowego flory i fauny, w tym rzadkich owadów zapylających, motyli oraz drobnych ptaków. W takiej perspektywie kłosownica biaława jest nie tylko elementem dekoracyjnym, lecz także kluczowym składnikiem złożonych ekosystemów.
Uprawa, pielęgnacja i rozmnażanie w praktyce ogrodniczej
Wprowadzenie kłosownicy białawej do ogrodu lub na tereny zieleni publicznej nie jest skomplikowane, pod warunkiem zrozumienia jej naturalnych wymagań. Gatunek ten najlepiej rośnie w stanowiskach silnie nasłonecznionych – od pełnego słońca po lekki półcień. Im więcej światła, tym bardziej zwarta kępa, obfitsze kwitnienie i silniejsze wybarwienie kwiatostanów. W cieniu roślina wyciąga się, traci walory ozdobne i szybciej zamiera.
Podłoże powinno być lekkie, przepuszczalne, najlepiej piaszczysto-żwirowe. Kłosownica doskonale znosi niedobór składników pokarmowych, a zbyt żyzne, intensywnie nawożone gleby mogą jej wręcz szkodzić. Nadmiar azotu powoduje nadmierny wzrost liści kosztem kwitnienia, zwiększa podatność na wyleganie i potencjalne choroby grzybowe. W praktyce wystarcza skromna dawka kompostu ogrodowego lub wolnodziałającego nawozu wieloskładnikowego w pierwszym roku po posadzeniu, potem zwykle rezygnuje się z dokarmiania.
Największą zaletą praktyczną jest odporność na suszę. Pełne ukorzenienie się nowo posadzonych roślin trwa zwykle jeden sezon; w tym czasie warto zapewnić im regularne, lecz umiarkowane podlewanie. Po tym okresie kłosownica biaława może funkcjonować niemal bez dodatkowego nawadniania, oczywiście o ile rośnie w odpowiednim podłożu i nie jest silnie zagęszczona przez inne rośliny. Taka cecha czyni ją idealnym składnikiem założeń ekologicznych i ogrodów wymagających minimalnej obsługi.
Pielęgnacja nadziemnej części rośliny jest prosta. Wczesną wiosną, przed ruszeniem wegetacji, zaleca się przycięcie zaschniętych liści i kwiatostanów nisko nad ziemią. Zabieg ten odświeża kępy, usuwa potencjalne ogniska chorób i poprawia walory estetyczne. W przypadku szczególnie suchych i wietrznych stanowisk warto pozostawić część suchych źdźbeł na zimę, aby pełniły funkcję naturalnej ochrony części przyziemnej przed mrozem i wiatrem.
Rozmnażanie kłosownicy białawej możliwe jest zarówno z nasion, jak i poprzez podział kęp. Wysiew nasion przeprowadza się zwykle wiosną lub późnym latem, do podłoża lekkiego i umiarkowanie wilgotnego. Nasiona są drobne i nie wymagają głębokiego przykrycia – wystarczy delikatne przysypanie cienką warstwą piasku lub lekkie wciśnięcie w podłoże. Kiełkowanie następuje po kilku tygodniach, przy czym młode siewki powinny być chronione przed zachwaszczeniem i nadmiernym wysychaniem do momentu wytworzenia pierwszych kilku liści.
Podział kęp jest metodą szybszą i pozwalającą zachować cechy konkretnej populacji, np. bardziej zwartą budowę czy intensywniejsze wybarwienie kwiatostanów. Najlepszym terminem jest wczesna wiosna lub koniec lata, gdy roślina weszła już w fazę spoczynku lub dopiero ją rozpoczyna. Kępę należy wykopać, delikatnie podzielić na kilka części, zachowując dobrze rozwinięte fragmenty systemu korzeniowego, a następnie posadzić w nowych miejscach, dbając o dobre ubicie podłoża i umiarkowane podlanie po posadzeniu.
Warto podkreślić, że kłosownica biaława rzadko sprawia problemy chorobowe czy jest atakowana przez szkodniki. Jej naturalna przystosowalność do trudnych warunków siedliskowych sprawia, że w ogrodowych warunkach zwykle radzi sobie lepiej niż wiele bardziej wrażliwych gatunków. Problemy mogą pojawić się jedynie przy nadmiernym zagęszczeniu, stale podwyższonej wilgotności lub w glebach ciężkich, gdzie roślina łatwiej gnije i zamiera.
Dobór towarzystwa roślinnego dla kłosownicy powinien uwzględniać podobne wymagania siedliskowe. Najlepiej łączyć ją z innymi trawami i bylinami sucholubnymi, które także dobrze znoszą ubogą, przepuszczalną glebę oraz pełne nasłonecznienie. Wspomniane wcześniej szałwie, lawendy, rozchodniki, macierzanki, krwawniki czy niektóre gatunki ostnic i kostrzew tworzą z nią harmonijne aranżacje. Kluczowe jest, aby sąsiednie rośliny nie były zbyt ekspansywne, gdyż mogłyby z czasem zagłuszyć delikatniejszą kłosownicę.
Znaczenie przyrodnicze, kulturowe i perspektywy wykorzystania
Kłosownica biaława, choć skromna z pozoru, jest ważnym elementem krajobrazu otwartych, suchych siedlisk. Jej rola wykracza daleko poza funkcję rośliny ozdobnej. Współtworząc murawy kserotermiczne, mozaikę wydmową i stepowe fragmenty krajobrazu rolniczego, przyczynia się do utrzymania wysokiej bioróżnorodności. Te pozornie niepozorne zbiorowiska są domem wielu wyspecjalizowanych gatunków roślin i zwierząt, często zagrożonych wyginięciem na skutek intensyfikacji rolnictwa i zabudowy terenów.
W wielu regionach tradycyjne użytkowanie półnaturalnych muraw – umiarkowany wypas, koszenie czy sporadyczne wypalanie – sprzyjało utrwaleniu siedlisk, w których kłosownica biaława odgrywała istotną rolę. Zaniechanie tego użytkowania prowadzi do stopniowego zarastania krzewami i drzewami, co skutkuje zanikiem gatunków światłolubnych. Dlatego działania ochronne obejmują często przywracanie ekstensywnego wypasu lub koszenia, co z kolei wspiera populacje kłosownicy i innych roślin związanych z otwartym krajobrazem.
Ciekawym aspektem jest także rosnące zainteresowanie projektami tzw. zielonej infrastruktury, w których dąży się do łączenia funkcji użytkowych, estetycznych i przyrodniczych przestrzeni miejskich i podmiejskich. Kłosownica biaława może być elementem pasów kwietnych, niekoszonych fragmentów trawników czy stref buforowych przy drogach i ciekach wodnych. Dzięki swojej tolerancji na ubogą glebę i suszę, a także atrakcyjności dla owadów, gatunek ten dobrze wpisuje się w założenia zrównoważonej urbanistyki.
Z perspektywy kulturowej obecność kłosownicy białawej w tradycyjnym krajobrazie wiejskim buduje charakter wielu regionów o suchym klimacie lub piaszczystych glebach. Widok falujących, jasnych kłosów na tle letniego nieba, szelest suchych źdźbeł jesienią czy kontrast ze śniegiem zimą to elementy, które utrwalały się w lokalnej pamięci, sztuce i codziennym doświadczeniu mieszkańców. Choć dokładne odniesienia do tego gatunku rzadko pojawiają się w literaturze czy sztuce ludowej, całe zespoły roślinne z jego udziałem stanowią ważny kontekst kulturowo-krajobrazowy.
Współczesne podejście do roślin ozdobnych coraz częściej uwzględnia ich wartość ekologiczną oraz wkład w przeciwdziałanie skutkom zmian klimatu. Kłosownica biaława, jako roślina sucholubna, o niewielkich wymaganiach wodnych, jest dobrym kandydatem do ogrodów odpornych na suszę. Umożliwia ograniczenie zużycia wody do podlewania, zmniejsza konieczność intensywnego nawożenia i oprysków, a przy tym sprzyja owadom i innym organizmom pożytecznym. W perspektywie dalszego ocieplania się klimatu jej znaczenie w projektach zieleni może wyraźnie wzrosnąć.
Przyszłe kierunki wykorzystania kłosownicy białawej obejmują także badania nad jej zdolnością do fitostabilizacji gleb zdegradowanych i zanieczyszczonych. Choć obecnie roślinę tę wykorzystuje się głównie na glebach ubogich, niekoniecznie skażonych, to jej odporność i rozbudowany system korzeniowy mogą okazać się przydatne w eksperymentach z zagospodarowaniem terenów przemysłowych. Połączenie walorów ekologicznych z estetyką może uczynić z niej ważny składnik nowych koncepcji architektury krajobrazu postindustrialnego.
Warto też zauważyć, że w świecie hobbystycznych kolekcjonerów traw ozdobnych rośnie zainteresowanie rodzimymi gatunkami, które występują naturalnie w danym kraju czy regionie. Kłosownica biaława, obok innych przedstawicieli rodzimej flory trawiastej, trafia do ogrodów kolekcjonerskich jako przykład rośliny, która łączy prostotę formy z wysoką funkcjonalnością. Tego typu inicjatywy wzmacniają świadomość przyrodniczą i sprzyjają ochronie lokalnej flory poprzez jej popularyzację.
Podsumowując, kłosownica biaława to znacznie więcej niż tylko delikatna trawa o jasnych kłosach. Jest gatunkiem, który łączy ekologiczne przystosowania do trudnych warunków z dużą wartością dekoracyjną i użytkową. Może stać się ważnym elementem nowoczesnych, zrównoważonych koncepcji zieleni – od ogrodów przydomowych, przez przestrzenie publiczne, po projekty rekultywacji i ochrony przyrody. W miarę jak rośnie zainteresowanie roślinami odpornymi na suszę i przyjaznymi dla różnorodności biologicznej, rola kłosownicy białawej będzie zapewne systematycznie zyskiwać na znaczeniu.
FAQ – najczęstsze pytania o kłosownicę białawą
Jakie warunki uprawy są najlepsze dla kłosownicy białawej?
Kłosownica biaława najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu, na glebach lekkich, piaszczystych i dobrze przepuszczalnych. Nie lubi ciężkich, podmokłych podłoży ani nadmiaru nawozów, zwłaszcza azotowych. W praktyce im bardziej uboga, ale przepuszczalna gleba, tym roślina jest trwalsza i bardziej odporna. Dobrze znosi długie okresy bez podlewania, dlatego świetnie sprawdza się w ogrodach suchych i założeniach naturalistycznych, gdzie wymagana jest wysoka odporność na suszę.
Czy kłosownica biaława nadaje się do małego ogrodu?
Tak, kłosownica biaława doskonale sprawdzi się w małym ogrodzie, zwłaszcza w aranżacjach naturalistycznych, żwirowych czy preriowych. Jej kępy są stosunkowo niewielkie i zwarte, więc nie przytłaczają przestrzeni, a delikatne, białawe kwiatostany dodają lekkości kompozycjom. Roślina dobrze wygląda zarówno w grupach, jak i pojedynczo, np. w pobliżu ścieżek lub na skraju rabat. Dzięki niewielkim wymaganiom pielęgnacyjnym jest dobrym wyborem dla osób ceniących rośliny mało kłopotliwe.
Jak rozmnaża się kłosownicę białawą w warunkach ogrodowych?
W ogrodzie kłosownicę białawą można rozmnażać na dwa główne sposoby: z nasion oraz przez podział kęp. Wysiew nasion wykonuje się wiosną lub pod koniec lata, na lekkie, przepuszczalne podłoże, z płytkim przykryciem. Siewki wymagają odchwaszczania i umiarkowanej wilgotności do momentu wytworzenia kilku liści. Podział kęp przeprowadza się wczesną wiosną lub późnym latem, wykopując kępę i dzieląc ją na mniejsze fragmenty z dobrze rozwiniętymi korzeniami, a następnie przesadzając na nowe stanowiska.
Czy kłosownica biaława potrzebuje intensywnej pielęgnacji?
Pielęgnacja kłosownicy białawej jest minimalna. W pierwszym sezonie po posadzeniu warto ją regularnie, lecz umiarkowanie podlewać, aby dobrze się ukorzeniła. Później roślina zwykle radzi sobie bez dodatkowego nawadniania. Raz w roku, wczesną wiosną, należy przyciąć zaschnięte liście i kwiatostany nisko nad ziemią, co odświeża kępę i poprawia jej wygląd. Zazwyczaj nie ma potrzeby intensywnego nawożenia ani ochrony chemicznej, ponieważ gatunek ten jest odporny i mało podatny na choroby.
Jakie rośliny dobrze komponują się z kłosownicą białawą?
Kłosownica biaława świetnie komponuje się z roślinami sucholubnymi, które lubią pełne słońce i przepuszczalną glebę. Idealnymi towarzyszami są szałwie, lawendy, krwawniki, macierzanki, rozchodniki, a także inne trawy ozdobne, jak kostrzewy czy ostnice. Delikatne, jasne kwiatostany kłosownicy tworzą subtelne tło dla roślin o wyrazistych kolorach kwiatów. Ważne, by unikać gatunków bardzo ekspansywnych, które mogłyby z czasem zagłuszyć tę stosunkowo delikatną trawę.
Czy kłosownica biaława jest odporna na mróz?
Kłosownica biaława jest dobrze przystosowana do klimatu umiarkowanego i zwykle wykazuje wysoką mrozoodporność. W naturalnych siedliskach znosi zarówno silne mrozy, jak i okresy suszy, dlatego w ogrodach zwykle nie wymaga dodatkowego okrywania. Zimą nadziemne części rośliny zasychają, lecz pozostają częściowo dekoracyjne, a przy tym chronią pąki u nasady kępy. Jedynie w wyjątkowo surowych warunkach, na bardzo wietrznych stanowiskach, zasadne może być pozostawienie większej ilości suchych źdźbeł jako naturalnej osłony.