Abelia koreańska, znana także jako Abelia mosanensis, to niezwykle ciekawy krzew ozdobny o urzekającym zapachu i wysokiej odporności na mróz. W ostatnich latach zyskuje coraz większą popularność w ogrodach przydomowych oraz założeniach parkowych, zwłaszcza tam, gdzie poszukuje się roślin łączących dekoracyjność z małymi wymaganiami pielęgnacyjnymi. Jej naturalne pochodzenie, pokrój, obfite kwitnienie i barwne jesienne ulistnienie sprawiają, że stanowi wartościowy element kompozycji w klimacie umiarkowanym.
Pochodzenie, zasięg występowania i historia wprowadzania do uprawy
Abelia koreańska wywodzi się z północno-wschodniej Azji, przede wszystkim z terenów Półwyspu Koreańskiego. Jej naturalne stanowiska znajdują się głównie w Korei Południowej, ale gatunek notowany jest także w chłodniejszych rejonach Korei Północnej oraz w sąsiednich częściach Chin. W środowisku naturalnym porasta zbocza wzgórz, skraje lasów, zarośla nadrzeczne oraz słoneczne zbocza o dobrze zdrenowanych, często kamienistych glebach. Preferuje miejsca o umiarkowanie wilgotnym podłożu, lecz znosi też krótkotrwałe okresy suszy.
Jej naturalny zasięg obejmuje obszary o wyraźnie zaznaczonych porach roku, z mroźnymi zimami i ciepłym latem. Dzięki temu Abelia mosanensis okazała się gatunkiem odpornym na niskie temperatury – to cecha, która w znacznym stopniu odróżnia ją od wielu innych, bardziej wrażliwych gatunków abelii pochodzących z Chin czy Japonii. W rodzimych rejonach roślina bywa spotykana zarówno w miejscach półnaturalnych, jak i w nasadzeniach w pobliżu osad ludzkich, gdzie ceniona jest za dekoracyjne kwiaty i przyjemny zapach.
Do Europy krzew został wprowadzony stosunkowo późno, w porównaniu z innymi azjatyckimi roślinami ozdobnymi. Pierwsze wzmianki o jego uprawie na Starym Kontynencie pochodzą z pierwszej połowy XX wieku, jednak szersze zainteresowanie pojawiło się dopiero wraz z rozwojem ogrodnictwa ozdobnego nastawionego na gatunki odporniejsze na mróz. W krajach Europy Środkowej i Północnej, gdzie zimy bywają dotkliwe, Abelia koreańska szybko zdobyła uznanie jako krzew niemal niezawodny, mogący rosnąć także w chłodniejszych strefach klimatycznych.
W Polsce Abelia mosanensis nadal jest rośliną stosunkowo rzadką i wciąż mało znaną amatorom ogrodnictwa. Znaleźć ją można w specjalistycznych szkółkach, arboretach i ogrodach botanicznych, gdzie służy również jako roślina pokazowa w kolekcjach dendrologicznych. Coraz częściej pojawia się jednak w ofercie centrów ogrodniczych, szczególnie pod postacią nowych odmian hodowlanych, zachwycających intensywnym zapachem i obfitym kwitnieniem.
Warto zaznaczyć, że gatunek ten bywa niekiedy mylony z innymi abeliami o podobnych, dzwonkowatych kwiatach. Różni się jednak od nich lepszą mrozoodpornością, zwartym pokrojem oraz charakterystycznym przebarwianiem liści jesienią. To właśnie te cechy zadecydowały o jego rosnącej karierze w klimacie umiarkowanym, w tym również w regionach o bardziej surowych zimach, takich jak wschodnia część Polski czy państwa nadbałtyckie.
Charakterystyka botaniczna i walory ozdobne
Abelia koreańska jest krzewem liściastym, zrzucającym liście na zimę. Zwykle osiąga od 1,5 do 2 metrów wysokości, choć na bardzo korzystnych stanowiskach może dorastać do 2,5 metra. Charakteryzuje się wyprostowanym do lekko łukowatego pokrojem, z licznymi, dość sztywnymi pędami, które z czasem drewnieją i pokrywają się brązowawą, delikatnie spękaną korą. W młodym wieku krzew rośnie stosunkowo szybko, w kolejnych latach tempo wzrostu nieco spada, co sprzyja utrzymaniu harmonijnej sylwetki bez konieczności intensywnego przycinania.
Liście abelii koreańskiej są niewielkie, jajowate lub eliptyczne, osadzone na krótkich ogonkach, naprzeciwległe. Blaszka liściowa ma od 2 do 5 cm długości, jest gładka, z wyraźnie zaznaczonym nerwem głównym. Latem liście są ciemnozielone, błyszczące, co nadaje krzewowi elegancki wygląd. Jedną z ważnych cech ozdobnych jest ich jesienne przebarwienie – w chłodniejszych miesiącach liście przybierają bogate odcienie czerwieni, pomarańczu, a czasem purpury. Dzięki temu roślina jest atrakcyjna nie tylko w okresie kwitnienia, ale również późną jesienią.
Największą ozdobą abelii koreańskiej są jednak kwiaty. Pojawiają się w drugiej połowie wiosny, najczęściej w maju, a kwitnienie może trwać do początku czerwca, zależnie od pogody i stanowiska. Kwiaty zebrane są w luźne, szczytowe baldachogrona lub wiechy. Pojedyncze kwiaty mają kształt drobnych dzwonków lub rurek rozszerzających się ku końcowi, zwykle o długości około 1–2 cm. Barwa płatków jest biała lub bladoróżowa, często z różowawym nalotem po zewnętrznej stronie, co nadaje im subtelny, pastelowy wygląd.
Najbardziej niezwykłą cechą kwiatów jest ich intensywny, przyjemny zapach, porównywany czasem do woni hiacyntów albo jaśminu. Woń jest wyczuwalna z kilku metrów, zwłaszcza w ciepłe, bezwietrzne dni. Dla wielu ogrodników to właśnie aromat jest głównym powodem sadzenia tego krzewu w pobliżu miejsc wypoczynku: tarasów, ławek ogrodowych czy ścieżek spacerowych. Zapach kwiatów przyciąga liczne owady zapylające, szczególnie pszczoły i trzmiele, co czyni z abelii ważny element wspierający ogrodową bioróżnorodność.
Po przekwitnieniu roślina zawiązuje niewielkie, suche owoce, które nie mają większego znaczenia dekoracyjnego, ale świadczą o dobrej kondycji egzemplarza. System korzeniowy abelii koreańskiej jest dobrze rozwinięty, z licznymi korzeniami bocznymi, dzięki czemu krzew jest stosunkowo odporny na okresowe przesuszenie podłoża. Jednocześnie nie należy sadzić go w glebach stale zalanych wodą, ponieważ może to prowadzić do gnicia korzeni.
Warto wspomnieć o wybranych odmianach, które pojawiły się w handlu. Jedną z bardziej znanych jest ‘Mansion’s Perfume’ oraz inne selekcje, które odznaczają się wyjątkowo silnym zapachem i obfitym kwitnieniem. Hodowcy pracują również nad formami o bardziej zwartym pokroju, przeznaczonymi do mniejszych ogrodów i nasadzeń pojemnikowych. Cechą wspólną wszystkich odmian jest wysoka odporność na mrozy, dzięki czemu nie ma potrzeby stosowania skomplikowanych zabiegów ochronnych w okresie zimowym.
Estetyczna wartość abelii koreańskiej wynika z harmonijnego połączenia cech: wiosennego, pachnącego kwitnienia, letniej, ciemnozielonej masy liści oraz jesiennej feerii barw. To roślina ozdobna, która nie dominuje otoczenia agresywnym wzrostem, lecz staje się subtelnym, ale wyrazistym akcentem w kompozycji ogrodowej. Z tego powodu chętnie stosowana jest w ogrodach o charakterze romantycznym, naturalistycznym czy leśnym, gdzie szczególnie cenione są zapach i zmienność sezonowa.
Wymagania siedliskowe i zasady uprawy
Abelia mosanensis należy do krzewów stosunkowo łatwych w uprawie, co czyni z niej dobry wybór zarówno dla doświadczonych ogrodników, jak i osób stawiających pierwsze kroki w zakładaniu ogrodu. Kluczowe jest jednak zapewnienie jej odpowiedniego stanowiska. Najlepiej rośnie w miejscach słonecznych lub lekko półcienistych. Im więcej światła, tym obfitsze kwitnienie i intensywniejszy aromat kwiatów. W zbyt głębokim cieniu krzew może wyciągać się, słabiej zawiązywać pąki kwiatowe i tracić część walorów ozdobnych.
Pod względem podłoża abelia koreańska nie jest bardzo wybredna. Dobrze czuje się w glebach żyznych, umiarkowanie wilgotnych, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego. Toleruje jednak również słabsze, piaszczyste podłoża, pod warunkiem dostatecznego nawożenia i ściółkowania, co ogranicza nadmierne parowanie wody. Najważniejsze jest, aby ziemia była przepuszczalna – stagnująca woda sprzyja chorobom korzeni, zwłaszcza w chłodniejszym okresie roku. Na ciężkich, gliniastych glebach warto przed sadzeniem dodać piasku, żwiru lub kompostu, aby poprawić strukturę.
Roślina jest bardzo odporna na mróz, wytrzymuje temperatury spadające poniżej –25°C, a w sprzyjających warunkach nawet niższe. W chłodniejszych regionach kraju zaleca się jednak sadzenie jej w miejscach osłoniętych od silnych, wysuszających wiatrów, na przykład przy ścianie budynku lub żywopłocie. Taka lokalizacja sprzyja obfitszemu kwitnieniu i zmniejsza ryzyko przemarznięcia pąków kwiatowych, które zawiązują się często już pod koniec lata.
Podlewanie młodych roślin jest ważne w pierwszych sezonach po posadzeniu, zwłaszcza w okresach suszy. Po dobrym ukorzenieniu się krzew staje się znacznie bardziej odporny na niedobory wody. Ściółkowanie krzewów korą, zrębkami lub kompostem nie tylko ogranicza parowanie, ale też wzbogaca glebę w próchnicę, poprawiając jej strukturę i zdolność zatrzymywania wilgoci.
Nawożenie abelii koreańskiej nie musi być intensywne. Wystarczy zastosować raz w roku, wczesną wiosną, dawkę nawozu wieloskładnikowego dla krzewów ozdobnych lub obornik granulowany. Zbyt obfite zasilanie azotem może prowadzić do bujnego wzrostu kosztem kwitnienia, dlatego lepiej stosować umiarkowane dawki. Dobrym rozwiązaniem jest też systematyczne dodawanie dobrze rozłożonego kompostu, który uwalnia składniki pokarmowe stopniowo i bez ryzyka przenawożenia.
Cięcie tego krzewu jest stosunkowo proste. Abelia mosanensis naturalnie utrzymuje ładny, zaokrąglony pokrój, dlatego nie wymaga silnego formowania. Wystarczy co kilka lat przeprowadzić cięcie prześwietlające – usunąć najstarsze, słabo kwitnące pędy oraz te uszkodzone czy chore. Najlepszym terminem jest wczesna wiosna, zanim ruszy wegetacja. Zbyt radykalne skrócenie pędów może ograniczyć kwitnienie w danym roku, ponieważ pąki kwiatowe zawiązują się często na pędach starszych lub dobrze rozwiniętych, jednorocznych.
W uprawie pojemnikowej abelia koreańska również może się sprawdzić, zwłaszcza w chłodniejszych rejonach, gdzie donice można na zimę zadołować lub zabezpieczyć przed przemarzaniem bryły korzeniowej. W dużych pojemnikach krzew świetnie prezentuje się na tarasach i balkonach, jednak wymaga wtedy bardziej systematycznego podlewania i nawożenia, ponieważ ilość podłoża jest ograniczona, a składniki pokarmowe szybciej się wyczerpują.
Zastosowanie w ogrodzie, w zieleni miejskiej i znaczenie dla przyrody
Najpowszechniejsze zastosowanie abelii koreańskiej to nasadzenia ozdobne w ogrodach przydomowych. Dzięki umiarkowanym rozmiarom świetnie sprawdza się w rabatach krzewiastych, kompozycjach z roślinami bylinowymi oraz jako soliter – pojedynczy akcent w eksponowanym miejscu. Sadzenie jej w pobliżu wejścia do domu, tarasu lub altany pozwala w pełni docenić intensywny zapach kwiatów w okresie wiosennego kwitnienia. Krzew dobrze komponuje się z azaliami, hortensjami, kalinami, tawułami i innymi roślinami o podobnych wymaganiach siedliskowych.
Ze względu na atrakcyjne, jesienne przebarwianie liści, abelia koreańska jest ceniona także w nasadzeniach, gdzie podkreśla się sezonowość. W połączeniu z klonami palmowymi, dereńmi o czerwonych pędach czy trawami ozdobnymi tworzy barwne zestawienia, szczególnie efektowne u schyłku sezonu wegetacyjnego. W ogrodach naturalistycznych i leśnych dobrze wypada w sąsiedztwie krzewów jagodowych, paproci i roślin runa, pod warunkiem zapewnienia wystarczającej ilości światła.
Abelia mosanensis może być wykorzystywana także do tworzenia luźnych żywopłotów i szpalerów. Nie jest to gatunek typowo strzyżony, jak ligustr czy bukszpan, ale w formie naturalnej, swobodnej, tworzy półprzezroczyste bariery zieleni. Takie żywopłoty pełnią funkcję dekoracyjną, a jednocześnie zapewniają schronienie ptakom i drobnym zwierzętom. Kwiaty stanowią źródło nektaru dla owadów zapylających, co ma znaczenie w kontekście ochrony lokalnych populacji pszczół i innych zapylaczy.
W zieleni miejskiej abelia koreańska może być sadzona w parkach, na skwerach, w pasach zieleni przy ulicach o mniejszym natężeniu ruchu. Jej atutem jest względna odporność na zanieczyszczenia powietrza oraz niskie wymagania pielęgnacyjne. Dobrze znosi okresowe przesuszenie i nie wymaga intensywnego formowania, co zmniejsza koszty utrzymania nasadzeń. W miastach docenia się także fakt, że intensywny zapach kwiatów wzbogaca odbiór przestrzeni publicznej, szczególnie tam, gdzie brakuje kontaktu z naturalnym krajobrazem.
Znaczenie abelii koreańskiej dla przyrody przejawia się przede wszystkim w roli rośliny miododajnej i nektarodajnej. Kwitnąc obficie na przełomie wiosny i lata, stanowi cenne źródło pokarmu dla licznych owadów, w tym dzikich pszczół, trzmieli, motyli i muchówek. W czasach, gdy wiele naturalnych siedlisk zostaje przekształconych lub zanika, wprowadzenie do ogrodu takich roślin może realnie wspierać lokalny ekosystem.
Owoce abelii koreańskiej nie są szczególnie atrakcyjne dla człowieka, ale mogą być sporadycznie zjadane przez drobne ptaki. Gęsty, krzaczasty pokrój zapewnia im również schronienie przed drapieżnikami i niekorzystnymi warunkami pogodowymi. Dzięki temu krzew ten wpisuje się w trend projektowania ogrodów przyjaznych przyrodzie, w których obok walorów estetycznych bierze się pod uwagę także potrzeby zwierząt.
Abelia mosanensis bywa również wykorzystywana jako roślina kolekcjonerska w ogrodach botanicznych i arboretach. Jako przedstawiciel rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae) – tej samej co popularne suchodrzewy, kaliny czy wiciokrzewy – jest interesującym obiektem porównań dla miłośników dendrologii. Zrównoważone tempo wzrostu, dekoracyjne liście i kwiaty oraz zdolność przystosowania się do zróżnicowanych warunków klimatycznych czynią z niej roślinę godną trwałego miejsca w kolekcjach roślinnych.
Chociaż abelia koreańska nie ma znaczących zastosowań użytkowych w sensie gospodarczym czy farmaceutycznym, jej rola w kształtowaniu przestrzeni ogrodowej i miejskiej jest nie do przecenienia. Zapewnia nie tylko atrakcyjny wygląd przez znaczną część roku, ale także podnosi komfort użytkowników przestrzeni, wpływając pozytywnie na ich samopoczucie poprzez piękny aromat i kojący charakter zieleni.
Rozmnażanie, zdrowotność i ciekawostki związane z Abelia mosanensis
Rozmnażanie abelii koreańskiej w warunkach amatorskich najczęściej odbywa się poprzez sadzonki półzdrewniałe lub zdrewniałe. Sadzonki pobiera się latem lub wczesną jesienią, najlepiej z jednorocznych, zdrowych pędów. Fragment pędu o długości około 10–15 cm, z kilkoma parami liści, umieszcza się w lekkim, przepuszczalnym podłożu, np. mieszance torfu i piasku. Zastosowanie ukorzeniacza przyspiesza wytwarzanie korzeni. Po kilku tygodniach sadzonki powinny się ukorzenić, a po przezimowaniu w chłodnym, jasnym miejscu mogą zostać przesadzone na miejsce stałe.
Możliwe jest również rozmnażanie poprzez odkłady – wiosną przygina się wybrany pęd do ziemi, nacina delikatnie korę w miejscu kontaktu z podłożem, przysypuje ziemią i zabezpiecza. Do jesieni, a czasem w kolejnym sezonie, w miejscu tym powinny wytworzyć się korzenie. Wówczas młodą roślinę odcina się od rośliny macierzystej i przesadza. Metoda ta jest mniej pracochłonna, ale wymaga nieco więcej czasu na uzyskanie samodzielnego krzewu.
Rozmnażanie z nasion jest możliwe, ale stosowane rzadziej, głównie ze względu na dłuższy okres oczekiwania na kwitnienie i możliwą zmienność cech potomstwa. W przypadku odmian ogrodniczych rozmnażanie wegetatywne (sadzonki, odkłady) jest konieczne, aby zachować charakterystyczne cechy, takie jak szczególnie obfite kwitnienie czy intensywny zapach.
Abelia mosanensis należy do roślin stosunkowo zdrowych, rzadko porażanych przez poważne choroby czy szkodniki. Przy zachowaniu podstawowych zasad uprawy – odpowiednim stanowisku, przepuszczalnym podłożu i umiarkowanym nawożeniu – krzew zwykle utrzymuje dobrą kondycję przez wiele lat. Najczęściej obserwowane problemy to sporadyczne żółknięcie liści związane z niedoborami składników pokarmowych lub nadmiernym zalaniem podłoża. W takich przypadkach warto skorygować warunki uprawy: poprawić drenaż, ograniczyć podlewanie lub zastosować nawożenie wieloskładnikowe.
W bardzo wilgotnych, chłodnych sezonach mogą pojawić się choroby grzybowe, takie jak plamistość liści czy szara pleśń. Objawiają się one brązowymi plamami i przedwczesnym opadaniem liści. Profilaktyką jest unikanie zraszania liści wodą, zapewnienie przewiewnego stanowiska oraz usuwanie opadłych, porażonych liści jesienią. W razie silnego porażenia można zastosować odpowiednie fungicydy, jednak w większości przydomowych ogrodów wystarcza zachowanie higieny uprawy.
Spośród szkodników największe zagrożenie mogą stanowić mszyce i mączliki, szczególnie w ciepłe, suche lata. Żerują głównie na młodych przyrostach, powodując ich deformację i osłabienie rośliny. Pomocne są opryski z wykorzystaniem środków ekologicznych, takich jak mydło potasowe czy wyciąg z pokrzywy. Ze względu na znaczenie abelii jako rośliny dla zapylaczy, warto unikać agresywnych środków chemicznych, które mogłyby szkodzić pożytecznym owadom.
Wśród ciekawostek warto wspomnieć o pochodzeniu nazwy rodzajowej. Abelia została nazwana na cześć Clarke’a Abela, angielskiego lekarza i przyrodnika, który brał udział w wyprawach badawczych do Chin na początku XIX wieku. Choć sam Clarke Abel nie opisywał bezpośrednio abelii koreańskiej, jego wkład w poznanie flory Azji został uhonorowany nadaniem nazwy całemu rodzajowi. Gatunek mosanensis odnosi się natomiast do regionu Mosan w Korei, gdzie roślina została po raz pierwszy dokładniej opisana i skatalogowana.
Interesującym aspektem jest także porównanie abelii koreańskiej z bardziej popularnymi, zimozielonymi abeliami ogrodowymi wykorzystywanymi w cieplejszych rejonach Europy. Tamte gatunki często przemarzają w surowych zimach, przez co ich uprawa w klimacie Polski bywa zawodna. Abelia mosanensis stanowi więc odpowiedź na zapotrzebowanie ogrodników z chłodniejszych stref – oferuje podobny, a nawet intensywniejszy zapach kwiatów, przy jednoczesnej wysokiej odporności na mróz.
W krajach o rozwiniętej kulturze ogrodniczej, takich jak Niemcy, Holandia czy Wielka Brytania, abelia koreańska bywa wykorzystywana w ogrodach pokazowych, gdzie demonstruje się jej potencjał jako rośliny „czterech pór roku”. Wiosną zachwyca kwiatami i aromatem, latem gęstą zielenią, jesienią barwnymi liśćmi, a zimą – choć bezlistna – prezentuje ciekawą strukturę pędów, zwłaszcza gdy obsypie ją śnieg lub szron. Takie ujęcie pokazuje, że warto patrzeć na roślinę nie tylko przez pryzmat jednego okresu dekoracyjności, lecz całego rocznego cyklu.
Choć abelia koreańska nie jest tak rozpoznawalna jak lilaki, jaśminowce czy róże, z którymi często porównuje się ją ze względu na zapach, ma wszystkie atuty, by stać się stałym elementem polskich ogrodów. Łączy w sobie prostotę uprawy, odporność na niesprzyjające warunki i bogate walory estetyczne, a do tego wspiera lokalne ekosystemy, dostarczając pokarmu i schronienia wielu organizmom. To przykład rośliny, która – choć wciąż nieco niszowa – może z czasem zyskać status klasyka w ogrodach klimatu umiarkowanego.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o abelię koreańską
Czym różni się Abelia mosanensis od innych abelii?
Abelia mosanensis wyróżnia się przede wszystkim bardzo wysoką mrozoodpornością, dzięki czemu nadaje się do uprawy w chłodniejszych regionach, gdzie inne abelie często przemarzają. Ma liście sezonowe, zrzucane na zimę, które jesienią pięknie przebarwiają się na czerwono i pomarańczowo. Jej kwiaty są silnie pachnące, z białymi lub różowawymi płatkami, a krzew dorasta zwykle do około 1,5–2 m wysokości, tworząc gęsty, zaokrąglony pokrój bez potrzeby intensywnego formowania.
Jakie stanowisko jest najlepsze dla abelii koreańskiej?
Najlepsze stanowisko dla abelii koreańskiej to miejsce słoneczne lub lekko półcieniste, osłonięte od silnych, mroźnych wiatrów. Im więcej światła, tym obfitsze i bardziej efektowne kwitnienie, a także mocniejszy zapach kwiatów. W głębokim cieniu krzew będzie słabiej kwitł, rozluźni pokrój i może częściej chorować. Dobrym wyborem jest posadzenie go przy tarasie, ścieżce lub wejściu do domu, gdzie będzie można w pełni docenić aromat i walory dekoracyjne wiosną oraz jesienią.
Czy abelia koreańska wymaga okrywania na zimę?
Abelia koreańska jest jednym z najbardziej mrozoodpornych gatunków w swoim rodzaju i w większości rejonów Polski nie wymaga okrywania. Wytrzymuje spadki temperatur poniżej –25°C. Młode rośliny w pierwszych 1–2 zimach można profilaktycznie zabezpieczyć warstwą ściółki wokół korzeni lub gałązkami iglastymi, zwłaszcza w chłodniejszych regionach. Ważniejsze od okrywania jest unikanie miejsc narażonych na silne, suche wiatry, które mogą uszkadzać pąki kwiatowe i wysuszać pędy zimą.
Jak i kiedy przycinać abelię koreańską?
Abelię koreańską najlepiej przycinać wczesną wiosną, zanim ruszy wegetacja. Wystarczy cięcie prześwietlające: usunięcie najstarszych, słabo kwitnących, uszkodzonych lub krzyżujących się pędów. Krzew naturalnie utrzymuje ładny pokrój, dlatego silne formowanie nie jest konieczne. Zbyt radykalne skrócenie pędów może ograniczyć kwitnienie w danym roku, gdyż część pąków kwiatowych tworzona jest na pędach starszych. Regularne, umiarkowane cięcie co kilka lat odmładza roślinę i poprawia jej kondycję.
Jak rozmnożyć abelię koreańską w ogrodzie?
Najprościej rozmnożyć abelię koreańską przez sadzonki półzdrewniałe pobierane latem lub przez odkłady. Sadzonki o długości około 10–15 cm umieszcza się w lekkim, wilgotnym podłożu i utrzymuje w wysokiej wilgotności powietrza do czasu ukorzenienia. Przy odkładach wybrany pęd przygina się do ziemi, nacina, przysypuje i pozostawia do wytworzenia korzeni. Rozmnażanie z nasion jest możliwe, lecz rzadziej stosowane, bo rośliny dłużej dojrzewają i mogą różnić się cechami od egzemplarza matecznego.