Agawa amerykańska, znana naukowo jako Agave americana, od wieków fascynuje ludzi nietypowym wyglądem, niezwykłą biologią oraz bogactwem zastosowań. To roślina kojarzona z surowymi, słonecznymi krajobrazami, ale jednocześnie od dawna obecna w ogrodach, w medycynie ludowej i w lokalnych gospodarkach wielu regionów świata. Jej masywne liście, spektakularne kwitnienie oraz zdolność do przetrwania w ekstremalnie trudnych warunkach sprawiły, że agawa stała się symbolem wytrzymałości i oszczędnego gospodarowania zasobami w świecie roślin.
Systematyka, pochodzenie i naturalne siedliska
Agawa amerykańska należy do rodziny szparagowatych (Asparagaceae), do podrodziny Agavoideae. Choć jej nazwa sugeruje pochodzenie z całej Ameryki, w naturze występuje głównie w strefie subtropikalnej i ciepłej strefie umiarkowanej Ameryki Północnej, szczególnie w Meksyku oraz na południu Stanów Zjednoczonych. Uważa się, że jej pierwotne centra występowania to tereny suchych, wapiennych i skalistych zboczy oraz pustynnych płaskowyżów, gdzie woda jest towarem deficytowym, a temperatura oraz nasłonecznienie bywają skrajnie wysokie.
Rozszerzanie zasięgu agawy nastąpiło przede wszystkim dzięki człowiekowi. Roślina szybko zwróciła uwagę mieszkańców Ameryki Środkowej jako źródło włókien, surowiec spożywczy oraz roślina o właściwościach leczniczych. Wraz z rozwojem kontaktów handlowych agawa trafiła do Europy, Afryki Północnej, a następnie do Azji i Australii. W wielu rejonach świata została uznana za gatunek inwazyjny, ponieważ łatwo się zadomawia na ciepłych, kamienistych stanowiskach, wypierając miejscową roślinność. Obecnie kolonie agawy amerykańskiej można spotkać m.in. w krajach śródziemnomorskich, w basenie Morza Czarnego, w niektórych obszarach Afryki Południowej, a także na wyspach Oceanu Atlantyckiego i Pacyfiku.
W środowisku naturalnym agawa rośnie w miejscach narażonych na długotrwałe susze, często w towarzystwie kaktusów, juk, nolin i innych sukulentów. Preferuje gleby dobrze przepuszczalne, nierzadko o dużej zawartości wapnia, żwiru lub skał. Dzięki bardzo wydajnemu systemowi korzeniowemu potrafi wykorzystywać nawet niewielkie ilości wody opadowej i przetrwać miesiące bez opadów. Naturalne stanowiska agawy są istotne dla lokalnych ekosystemów – jej kwiaty dostarczają nektaru nietoperzom, ptakom i owadom, a rozkładające się liście wzbogacają ubogie, skaliste podłoże w materię organiczną.
Budowa, wygląd i niezwykła biologia agawy amerykańskiej
Agave americana to masywna roślina wieloletnia o silnie skróconej łodydze, na której szczycie tworzy się okazała rozeta liści. W sprzyjających warunkach pojedyncza rozeta może osiągać średnicę 2–3 metrów, a poszczególne liście długość przekraczającą 1,5 metra. Liście są grube, mięsiste, szarozielone lub niebieskawozielone, często pokryte woskowym nalotem, który ogranicza parowanie wody. Brzegi liści uzbrojone są w ostre kolce, a na końcu blaszki znajduje się twardy, ciemny kolec końcowy, który może być niebezpieczny przy nieuważnym obchodzeniu się z rośliną.
Wzrost liści jest stosunkowo powolny, ale bardzo regularny – w miarę jak roślina się starzeje, z centrum rozety pojawiają się nowe liście, a stare, zewnętrzne mogą z czasem zamierać. Ta strategia pozwala roślinie utrzymywać stałą powierzchnię asymilacyjną, nawet w trudnych warunkach. Charakterystyczne są delikatne ślady po sąsiednich liściach, widoczne na ich powierzchni w postaci jasnych odcisków – nadają one agawie swoisty, dekoracyjny wygląd.
Niezwykłą cechą biologii agawy jest jej typowy dla wielu sukulentów mechanizm fotosyntezy CAM (Crassulacean Acid Metabolism), który pozwala jej minimalizować straty wody. Roślina otwiera aparaty szparkowe głównie nocą, pobierając dwutlenek węgla i magazynując go w postaci kwasów organicznych, które w ciągu dnia wykorzystywane są w procesie fotosyntezy. Dzięki temu agawa może funkcjonować w środowisku, gdzie inne rośliny uległyby szybkiemu wysuszeniu i obumarciu.
Najbardziej spektakularną fazą życia agawy amerykańskiej jest kwitnienie. Roślina uznawana jest za monokarpiczną, co oznacza, że kwitnie tylko raz w życiu, a następnie obumiera. Zazwyczaj następuje to po kilkunastu, a czasem nawet kilkudziesięciu latach wzrostu wegetatywnego. Wówczas z centrum rozety wyrasta okazały pęd kwiatostanowy, przypominający drzewo, który może osiągać wysokość 6–8, a w wyjątkowych przypadkach nawet 10 metrów. Pęd stopniowo rozgałęzia się, tworząc liczne wiechy kwiatowe obsypane gęsto żółtawymi, rurkowatymi kwiatami bogatymi w nektar.
Kwitnienie agawy to ogromne obciążenie energetyczne. Roślina inwestuje większość zgromadzonych w liściach zasobów w budowę pędu, kwiatów i nasion. Po zakończeniu kwitnienia i dojrzewaniu nasion rozeta macierzysta stopniowo zamiera. Zwykle jednak wcześniej wytwarza liczne odrosty u nasady, które przejmują funkcje życiowe całej kępy i umożliwiają trwałe utrzymanie się gatunku w danym miejscu. Dzięki temu nawet jeśli osobnik mateczny ginie, kolonia agawy może istnieć w jednym stanowisku przez dziesiątki, a nawet setki lat.
Warto zwrócić uwagę na dużą zmienność morfologiczną Agave americana w uprawie. Oprócz form typowych spotyka się kultywary o liściach paskowanych, które są niezwykle atrakcyjne w ogrodach ozdobnych. Najpopularniejsze to odmiany o żółtych lub kremowych obrzeżeniach liści, tworzące imponujące, kontrastowe rozety. Niezależnie jednak od barwnych modyfikacji podstawowa budowa rośliny i jej przystosowania do suszy pozostają podobne, co czyni ją cenionym gatunkiem w nowoczesnym, zrównoważonym ogrodnictwie.
Zastosowanie agawy – od tradycji po współczesność
Agawa amerykańska od dawna pełni bardzo zróżnicowaną rolę w życiu człowieka. W kulturach prekolumbijskich była ważnym surowcem użytkowym, wykorzystywanym do produkcji włókien, żywności, napojów i lekarstw. Z czasem wiele z tych zastosowań zostało przejętych, zmodyfikowanych lub rozszerzonych w innych częściach świata. Dziś agawa łączy w sobie funkcje rośliny ozdobnej, użytkowej i symbolicznej, a jej obecność w krajobrazie często nawiązuje do tradycji regionów pustynnych i półpustynnych.
Jednym z najstarszych zastosowań agawy jest pozyskiwanie włókien. Z mięsistych liści, po usunięciu tkanek miękiszowych, uzyskuje się mocne, elastyczne włókna, które tradycyjnie służyły do wyrobu lin, sznurów, tkanin, sieci rybackich czy mat. Choć obecnie na dużą skalę rozwinięto uprawę innych gatunków agawy, bardziej wyspecjalizowanych we włókiennictwie, Agave americana wciąż bywa lokalnie użytkowana w tym celu. Jej włókna charakteryzują się dobrą odpornością na wilgoć, co sprzyja zastosowaniom w trudnych warunkach zewnętrznych.
Istotną rolę odgrywają także węglowodany gromadzone w mięsistych liściach i rdzeniu rośliny. W wielu społecznościach tradycyjnych serce agawy (tzw. piña) było pieczone w dołach ziemnych, co pozwalało złagodzić gorzki smak i wydobyć naturalną słodycz. Otrzymaną pulpę spożywano bezpośrednio lub wykorzystywano do fermentacji. Z roślin spokrewnionych z Agave americana, a niekiedy również z niej samej, produkowano fermentowane napoje alkoholowe, takie jak pulque, oraz destylaty – między innymi mezcal. Wprawdzie głównymi gatunkami wykorzystywanymi do wyrobu tequili są inne agawy, jednak A. americana odgrywa lokalnie rolę surowca zastępczego lub uzupełniającego.
W XX i XXI wieku dużą popularność zdobył syrop z agawy, uzyskiwany z soku roślin, w tym również z Agave americana. Słodki, gęsty płyn o wysokiej zawartości fruktozy stał się modną alternatywą dla cukru i miodu, szczególnie w diecie wegańskiej i w kuchniach nastawionych na produkty naturalne. Należy jednak pamiętać, że wysoka zawartość fruktozy może w nadmiarze obciążać metabolizm i nie zawsze jest korzystna dla zdrowia, zwłaszcza u osób z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej. Mimo to syrop z agawy znalazł trwałe miejsce w przemyśle spożywczym jako środek słodzący o łagodnym smaku i dobrej rozpuszczalności.
W dawnych systemach medycyny ludowej agawa amerykańska była używana jako roślina lecznicza. Sok z liści stosowano zewnętrznie przy drobnych ranach, otarciach i ukąszeniach, przypisując mu działanie odkażające i przyspieszające gojenie. Sporządzano także napary i maceraty wykorzystywane w leczeniu problemów trawiennych, schorzeń dróg moczowych czy bólu stawów. Współczesne badania wskazują na obecność w tkankach agawy różnych związków bioaktywnych, w tym saponin i niektórych antyoksydantów, jednak stosowanie wewnętrzne wymaga ostrożności ze względu na możliwość podrażnienia przewodu pokarmowego.
Niezwykle ważne jest zastosowanie agawy jako rośliny ozdobnej. Jej majestatyczna sylwetka doskonale komponuje się z ogrodami o charakterze śródziemnomorskim, skalnym czy pustynnym. W krajach o ciepłym klimacie agawa sadzona jest wprost do gruntu, gdzie tworzy efektowne solitery lub nasadzenia grupowe. W strefach chłodniejszych, w tym w Polsce, uprawia się ją najczęściej w pojemnikach, które na okres zimy przenosi się do jasnych, chłodnych pomieszczeń. Dobrze znosi suszę i niedobór składników pokarmowych, dlatego chętnie wykorzystuje się ją w ogrodach niskonakładowych, nastawionych na ograniczenie zużycia wody.
W niektórych regionach agawa pełni także funkcje ochronne i użytkowe: sadzona w szpalerach może tworzyć trudne do sforsowania bariery naturalne, wykorzystywane do wyznaczania granic pastwisk czy ochraniania upraw przed zwierzyną. Jej masywne, kolczaste liście działają jak żywy płot, a jednocześnie zapobiegają erozji gleby i stabilizują stoki. Dzięki temu Agave americana bywa elementem tradycyjnych systemów rolniczych w strefach suchych, gdzie rolnicy muszą szczególnie dbać o każdy skrawek żyznego podłoża.
Uprawa w ogrodach i w domu – wymagania, pielęgnacja, rozmnażanie
Agawa amerykańska nie należy do roślin szczególnie wymagających, jednak aby rozwijała się zdrowo i w pełni prezentowała swoje walory, warto poznać jej potrzeby. Najważniejszym czynnikiem decydującym o powodzeniu uprawy jest światło. Agava americana wymaga stanowiska bardzo jasnego, najlepiej słonecznego. W pełnym słońcu liście przybierają intensywniejszą barwę, a roślina pozostaje zwarta i proporcjonalna. W półcieniu rośnie wolniej, może się wyciągać i staje się bardziej podatna na choroby grzybowe. W warunkach mieszkania najlepiej ustawić ją przy południowym lub zachodnim oknie, zapewniając jak najdłuższy dostęp do bezpośredniego światła.
Drugim kluczowym parametrem jest podłoże. Agawa wymaga gleby bardzo przepuszczalnej, ubogiej w składniki organiczne, często z dodatkiem piasku, żwiru czy drobnego grysu. Zbyt ciężka, zbita ziemia sprzyja zastojom wody w strefie korzeniowej, co w konsekwencji prowadzi do gnicia. W uprawie pojemnikowej warto stosować specjalne mieszanki do kaktusów i sukulentów, ewentualnie własnoręcznie przygotowaną kompozycję złożoną z ziemi uniwersalnej, piasku i żwiru w proporcjach zmniejszających zdolność zatrzymywania wilgoci.
Podlewanie agawy musi być ostrożne i umiarkowane. Lepiej jest odczekać, aż wierzchnia warstwa podłoża zupełnie przeschnie, niż podlewać zbyt często. W okresie intensywnego wzrostu, wiosną i latem, podlewa się roślinę co kilkanaście dni, zależnie od temperatury i nasłonecznienia. Zimą, zwłaszcza przy chłodniejszym przechowywaniu, podlewanie ogranicza się do minimum, jedynie po to, aby liście nie więdły nadmiernie. Nadmiar wody jest jedną z najczęstszych przyczyn niepowodzeń w uprawie agawy – jej naturalne przystosowanie do suszy sprawia, że znosi długie okresy bez podlewania zdecydowanie lepiej niż krótkie okresy zalania.
Temperatura jest kolejnym istotnym czynnikiem. Agave americana dobrze czuje się w ciepłym klimacie, ale potrafi znieść chwilowe spadki temperatury nawet w okolice -5°C, o ile podłoże pozostaje suche. Długotrwałe mrozy są jednak dla niej zabójcze, dlatego w klimacie umiarkowanym sadzenie do gruntu wymaga dużej ostrożności i zwykle wiąże się z ryzykiem przemarznięcia rośliny w surowsze zimy. Uprawa pojemnikowa pozwala na przeniesienie agawy do jasnego, chłodnego pomieszczenia (np. ogrodu zimowego, oranżerii, nieogrzewanego, ale widnego garażu) na okres zimowy. Optymalna temperatura zimowania to 5–10°C przy minimalnym podlewaniu.
Nawożenie agawy powinno być bardzo oszczędne. W naturze rośnie ona na glebach ubogich, dlatego zbyt obfite dokarmianie może prowadzić do rozluźnienia tkanek, zwiększonej podatności na patogeny i zaburzeń gospodarki wodnej. W okresie wegetacyjnym wystarczy niewielka dawka nawozu dla kaktusów raz na 4–6 tygodni. W przypadku roślin uprawianych wyłącznie ozdobnie, bez zamiaru intensywnego rozmnażania, nawożenie można jeszcze bardziej ograniczyć, skupiając się na zapewnieniu odpowiedniego światła i podłoża.
Rozmnażanie agawy amerykańskiej w warunkach amatorskich odbywa się najczęściej wegetatywnie poprzez odrosty. U podstawy dojrzałej rośliny pojawiają się młode rozety, które po osiągnięciu odpowiedniej wielkości można delikatnie oddzielić i posadzić w osobnym pojemniku. Ważne, aby cięcia wykonywać czystym, ostrym narzędziem, a miejsca uszkodzeń pozostawić do lekkiego przesuszenia przed umieszczeniem w ziemi – ogranicza to ryzyko infekcji grzybowych. Rozmnażanie z nasion jest możliwe, ale wymaga dostępu do świeżego materiału siewnego i cierpliwości, ponieważ młode siewki rosną powoli i potrzebują kilku lat, by osiągnąć ozdobne rozmiary.
W uprawie agawy należy zachować ostrożność ze względu na ostre kolce. Przenoszenie dużych egzemplarzy najlepiej wykonywać w grubych rękawicach i z użyciem mat lub grubych tkanin, które zabezpieczą dłonie i przedramiona. W miejscach uczęszczanych przez dzieci i zwierzęta domowe warto sadzić rośliny tak, aby ograniczyć możliwość przypadkowego skaleczenia. Jednocześnie trzeba uważać na sok agawy, który u niektórych osób może wywołać podrażnienia skóry, zaczerwienienia czy reakcje alergiczne.
Znaczenie kulturowe, ekologia i ciekawostki
Agawa amerykańska, obok kaktusów i juk, stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli krajobrazów suchych obszarów Ameryki. W kulturze rdzennych ludów Meksyku i południowych obszarów Stanów Zjednoczonych roślina ta odgrywała ogromną rolę użytkową i symboliczną. Na terenach północnego Meksyku agawa bywała nazywana „drzewem cudów”, ponieważ dostarczała włókien, pożywienia, napojów i lekarstw, a jej obecność mogła przesądzać o przetrwaniu całej społeczności w okresach suszy. Motywy rozet agawy pojawiają się w sztuce użytkowej, zdobnictwie, a także w wierzeniach religijnych, gdzie roślina symbolizuje wytrwałość, cierpliwość i zdolność przetrwania w niesprzyjającym środowisku.
Współcześnie agawa jest także ważna z punktu widzenia bioróżnorodności i ochrony przyrody. Spektakularne kwitnienie roślin to okres intensywnej aktywności zapylaczy – kwiaty agawy odwiedzane są przez nietoperze nektarożerne, ptaki (w tym kolibry, w rejonach ich występowania) oraz liczne owady. Wysoki pęd kwiatostanowy jest świetnym punktem orientacyjnym w krajobrazie, a obfity nektar dostarcza cennego pożywienia w porach roku, gdy inne źródła mogą być ograniczone. W niektórych regionach ochrona populacji zapylaczy, zwłaszcza nietoperzy, wiąże się z koniecznością zachowania naturalnych stanowisk agaw i ograniczeniem nadmiernej eksploatacji roślin na cele przemysłowe.
Ciekawym aspektem jest rola agawy w nowoczesnym projektowaniu przestrzeni. Coraz częściej wykorzystywana jest w tzw. ogrodach xeriscape, gdzie głównym założeniem jest minimalizacja nawadniania. Architekci krajobrazu chętnie sięgają po Agave americana jako roślinę strukturalną, która nadaje kompozycji wyrazisty charakter nawet przy bardzo prostym doborze towarzyszących jej gatunków. Połączenie szarozielonych liści agawy z żwirowym lub kamiennym wykończeniem nawierzchni oraz skromnie kwitnącymi bylinami i trawami ozdobnymi pozwala tworzyć nowoczesne, a zarazem oszczędne w pielęgnacji ogrody.
Interesująca jest również kwestia agawy jako gatunku inwazyjnego. W niektórych regionach świata, jak np. w części wybrzeży Morza Śródziemnego, kolonie agawy rozszerzają się na naturalne zbiorowiska roślinne, wypierając gatunki miejscowe. Rozległe łany tych sukulentów zmieniają krajobraz i wpływają na dostępność zasobów dla roślin rodzimych. Z tego powodu lokalne programy ochrony przyrody czasem obejmują kontrolę populacji agawy, zwłaszcza w parkach narodowych czy rezerwatach, gdzie priorytetem jest zachowanie naturalnych ekosystemów. Sytuacja ta pokazuje, jak roślina ceniona w jednym miejscu może stać się problemem w innym, jeśli zabraknie odpowiedzialnego zarządzania jej uprawą.
Nie brak także anegdot i ciekawostek związanych z agawą amerykańską. Niegdyś powtarzano, że roślina kwitnie dopiero po stu latach, stąd angielska nazwa „century plant”. Dziś wiadomo, że to wyolbrzymienie: w rzeczywistości agawa zakwita zwykle po kilkunastu lub kilku dziesięcioleciach. Mimo to legenda „stu lat” dobrze oddaje wrażenie, jakie robi powolny wzrost i nagłe, spektakularne kwitnienie. W wielu ogrodach botanicznych na świecie pojawienie się pędu kwiatostanowego agawy staje się lokalną sensacją, przyciągającą odwiedzających, którzy chcą zobaczyć ten rzadki moment w życiu rośliny.
Warto wspomnieć także o roli agawy w rozwoju badań nad roślinami przystosowanymi do suszy. Jej zdolność do magazynowania wody, budowa liści ograniczająca transpirację, a także mechanizm fotosyntezy CAM stały się ważnym obiektem analiz biologów roślin, fizjologów i ekologów. W czasach narastającego problemu suszy i zmian klimatu doświadczenia płynące z obserwacji agawy mogą inspirować nowe kierunki w rolnictwie, hodowli roślin czy planowaniu zieleni miejskiej, w której coraz częściej poszukuje się gatunków odpornych na niedobory wody.
Agawa amerykańska jest więc nie tylko efektowną rośliną ozdobną, ale też żywym świadectwem przystosowania do trudnych warunków, rośliną o bogatej historii użytkowej i znaczeniu kulturowym. Jej obecność w ogrodzie czy krajobrazie może być przypomnieniem o tym, jak różnorodne strategie wykształcił świat roślin, by przetrwać w środowiskach z ograniczonym dostępem do zasobów, i jak wiele możemy się z nich nauczyć w obliczu współczesnych wyzwań środowiskowych.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o Agave americana
Jakie warunki są najlepsze do uprawy agawy amerykańskiej w domu?
Agawa amerykańska najlepiej rośnie w bardzo jasnym, słonecznym miejscu – idealnie przy południowym lub zachodnim oknie. Potrzebuje podłoża dobrze przepuszczalnego, z dużym udziałem piasku lub żwiru, aby uniknąć zastoju wody. Podlewanie powinno być rzadkie, dopiero po całkowitym przeschnięciu ziemi. Zimą warto zapewnić jej chłodniejsze, jasne stanowisko (5–10°C) i ograniczyć podlewanie do minimum, co sprzyja zdrowemu wzrostowi i zapobiega gniciu korzeni.
Czy agawa amerykańska może zimować na zewnątrz w klimacie umiarkowanym?
Agave americana jest stosunkowo odporna na krótkotrwałe spadki temperatury, jednak długotrwałe mrozy poniżej zera są dla niej niebezpieczne. W klimacie umiarkowanym, takim jak w Polsce, uprawa w gruncie wiąże się z dużym ryzykiem przemarznięcia, zwłaszcza w wilgotnych zimach. Znacznie bezpieczniej jest uprawiać agawę w pojemnikach, które na jesieni przenosi się do jasnych, chłodnych pomieszczeń. Tam roślina może przetrwać zimę w stanie spoczynku, by wiosną wrócić na taras lub do ogrodu.
Jak często należy podlewać Agave americana?
Agawa amerykańska jest sukulentem przystosowanym do długich okresów suszy, dlatego podlewanie powinno być bardzo oszczędne. Wiosną i latem, przy intensywnym nasłonecznieniu, zwykle wystarcza podlanie co 10–20 dni, zależnie od temperatury i wielkości doniczki. Kluczowe jest, aby przed kolejnym podlaniem podłoże całkowicie przeschło. Zimą, gdy roślina przechodzi w okres spoczynku i często przebywa w chłodniejszym miejscu, podlewanie ogranicza się do sporadycznego zwilżenia ziemi, jedynie aby liście nie zaczęły więdnąć.
Czy agawa amerykańska jest trująca lub niebezpieczna?
Agave americana ma ostre kolce na brzegach liści i twardy kolec końcowy, dlatego może powodować mechaniczne zranienia, zwłaszcza przy nieuważnym obchodzeniu się z rośliną. Sok agawy, wydobywający się z uszkodzonych tkanek, u części osób wywołuje podrażnienia skóry, zaczerwienienia, a nawet reakcje alergiczne. Z tego powodu warto pracować z rośliną w rękawicach i unikać kontaktu soku z oczami czy błonami śluzowymi. Spożywanie surowych części rośliny bez odpowiedniego przygotowania również nie jest zalecane.
Dlaczego mówi się, że agawa kwitnie raz na sto lat?
Przekonanie, że agawa kwitnie raz na sto lat, ma charakter legendy i wiąże się z jej powolnym tempem wzrostu oraz niezwykle okazałym kwiatostanem. W rzeczywistości Agave americana zakwita po kilkunastu, rzadziej kilkudziesięciu latach. Po wytworzeniu ogromnego pędu kwiatostanowego i wyprodukowaniu nasion roślina macierzysta obumiera, co sprawia wrażenie jednorazowego, „ostatniego” wysiłku życiowego. Dzięki odrostom u podstawy kępa agawy przetrwa jednak znacznie dłużej niż pojedyncza rozeta.
Jak rozmnażać agawę amerykańską w warunkach domowych?
Najprostszą metodą rozmnażania Agave americana jest oddzielanie odrostów wyrastających u podstawy dorosłej rośliny. Gdy młoda rozeta osiągnie kilkanaście centymetrów średnicy, można ją delikatnie odciąć ostrym, zdezynfekowanym narzędziem. Ranę pozostawia się do przeschnięcia przez dzień lub dwa, a następnie sadzi w lekkim, dobrze przepuszczalnym podłożu. Przez pierwsze tygodnie podlewanie powinno być bardzo oszczędne, aby ograniczyć ryzyko gnicia. Rozmnażanie z nasion jest możliwe, ale długotrwałe i rzadziej praktykowane w uprawie amatorskiej.