Felicia amelloides, znana też jako felicja błękitna czy margerytka niebieska, to niezwykle dekoracyjna roślina ozdobna, która od lat cieszy się niesłabnącą popularnością w ogrodach i na balkonach. Zachwyca intensywnie niebieskimi kwiatami i długim okresem kwitnienia, a jednocześnie jest stosunkowo łatwa w uprawie. Jej pochodzenie z surowych, nadmorskich terenów RPA sprawia, że jest wytrzymała na wiatr i pełne słońce, dzięki czemu świetnie sprawdza się w licznych aranżacjach – od nowoczesnych donic po klasyczne rabaty bylinowe.
Pochodzenie, zasięg występowania i środowisko naturalne Felicia amelloides
Felicia amelloides należy do rodziny astrowatych (Asteraceae), tej samej, do której zalicza się m.in. złocienie, astry, słoneczniki i dobrze znane stokrotki. Rodzaj Felicia obejmuje kilkadziesiąt gatunków, ale to właśnie F. amelloides zdobyła największą popularność w uprawie ozdobnej. Jej naturalny zasięg występowania obejmuje głównie południowo-zachodnią część Afryki Południowej, przede wszystkim obszary położone wzdłuż wybrzeża Oceanu Atlantyckiego.
W środowisku naturalnym felicia porasta suche, często kamieniste zbocza, nadmorskie klify oraz otwarte, nasłonecznione tereny o stosunkowo ubogiej, piaszczystej glebie. Klimat tych regionów charakteryzuje się łagodnymi zimami i suchymi, bardzo słonecznymi latami, z wpływem chłodnych morskich wiatrów. Taka specyfika środowiska wykształciła w roślinie odporność na suszę i wysokie nasłonecznienie, przy jednoczesnej wrażliwości na silne mrozy, co ma bezpośrednie przełożenie na jej wymagania w uprawie ogrodowej w strefie klimatu umiarkowanego.
Naturalny zasięg felicii obejmuje głównie prowincje Przylądkowe w Republice Południowej Afryki, w szczególności region Western Cape i Eastern Cape. Występuje tam jako niska bylina lub krzewinka, często w towarzystwie innych roślin typowych dla formacji roślinnej zwanej fynbos – zróżnicowanego zbiorowiska krzewiastego o ogromnym bogactwie gatunkowym. W tych warunkach felicia pełni rolę jednego z wielu składników kolorowej mozaiki roślinności, wyróżniając się błękitnym kolorem kwiatów na tle żółci, bieli i czerwieni innych gatunków.
Poza obszarem naturalnego występowania Felicia amelloides została rozpowszechniona przez człowieka jako roślina ozdobna. Obecnie uprawiana jest na szeroką skalę w Europie, Ameryce Północnej, a także w Australii i Nowej Zelandii. W tych rejonach bardzo rzadko ucieka z upraw i staje się rośliną dziczejącą, gdyż zwykle wymaga nieco bardziej troskliwej opieki, zwłaszcza podczas zimy. W cieplejszych strefach klimatycznych (np. basen Morza Śródziemnego, południe USA) może jednak częściowo się naturalizować, pojawiając się na poboczach dróg czy w pobliżu osiedli, gdzie jej nasiona zostały zawleczone z ogrodów.
Klimatyczny zasięg uprawy felicii jest stosunkowo szeroki: w rejonach o łagodnych zimach traktowana bywa jako krzewinka wieloletnia, natomiast w chłodniejszych strefach – jako roślina jednoroczna lub sezonowa. Dzięki temu można ją spotkać zarówno w przydomowych ogrodach śródziemnomorskich, jak i na balkonach w środkowej czy północnej Europie, gdzie świetnie funkcjonuje jako barwny akcent letnich i wiosennych kompozycji.
W warunkach miejskich felicia dobrze radzi sobie z typowymi utrudnieniami, takimi jak wyższe temperatury, okresowe przesuszenia czy zanieczyszczenie powietrza. W połączeniu z jej wysoką wartością dekoracyjną sprawia to, że coraz częściej pojawia się na rabatach miejskich, w nasadzeniach parkowych oraz w pojemnikach ustawianych na placach i tarasach restauracyjnych. Jej zasięg kulturowy – a więc obszar, gdzie jest świadomie sadzona i pielęgnowana – zdecydowanie wykracza dziś poza miejsce naturalnego występowania.
Charakterystyka botaniczna i cechy wyglądu Felicia amelloides
Felicia amelloides jest rośliną zielną o pokroju niskiej krzewinki lub byliny, w optymalnych warunkach osiągając wysokość od 20 do 40 cm, rzadziej nieco więcej. Tworzy gęsto rozgałęzione pędy, które z czasem lekko się pokładają, budując rozłożyste, półkuliste kępy. Dzięki temu doskonale nadaje się do sadzenia na obrzeżach rabat, w skrzynkach balkonowych czy misach, gdzie jej pędy mogą swobodnie przewieszać się przez krawędź.
Liście felicii są najczęściej eliptyczne, jajowate lub nieco lancetowate, o długości kilku centymetrów, ułożone naprzemiennie na pędach. Mają intensywnie zieloną barwę, która stanowi doskonałe tło dla niebieskich kwiatów. Blaszka liściowa jest zazwyczaj lekko szorstka w dotyku, co wynika z obecności drobnych włosków – adaptacji pomocnej w ograniczaniu utraty wody w gorącym klimacie. Brzegi liści bywają całobrzegie lub delikatnie ząbkowane, zależnie od odmiany i warunków uprawy.
Najbardziej charakterystycznym elementem wyglądu Felicia amelloides są jej kwiatostany przypominające niewielkie margerytki. Botanicznie rzecz ujmując, są to kwiatostany typu koszyczek, zbudowane z dwóch rodzajów kwiatów: brzeżnych, języczkowatych i środkowych, rurkowatych. Kwiaty brzeżne rozciągają się na zewnątrz jak płatki i mają intensywnie niebieską, błękitną lub lazurową barwę, natomiast kwiaty rurkowate w centrum tworzą wyraźny, złocistożółty środek.
Połączenie niebieskich kwiatów i żółtego, kontrastowego środka stanowi o niezwykłej dekoracyjności tej rośliny. W przeciwieństwie do wielu innych gatunków, gdzie niebieska barwa jest stosunkowo rzadka, u felicii błękitny kolor jest cechą dominującą i stabilną. Wielkość pojedynczego koszyczka to zazwyczaj 2–3 cm średnicy, ale obfitość kwitnienia jest ogromna – przy dobrej pielęgnacji cała roślina może być dosłownie obsypana kwiatami, niemal zasłaniając liście.
Okres kwitnienia Felicia amelloides należy do jej największych atutów. W sprzyjających warunkach pierwsze kwiaty pojawiają się już późną wiosną i utrzymują się do jesieni, często aż do pierwszych przymrozków. W cieplejszych rejonach i przy odpowiednim cięciu możliwe jest niemal ciągłe kwitnienie przez większą część roku. Kwiaty otwierają się najpełniej w słoneczne dni, gdy nasłonecznienie jest silne; przy zachmurzeniu lub niskiej temperaturze mogą częściowo się zamykać.
System korzeniowy felicii jest stosunkowo płytki, ale dobrze rozgałęziony, co pomaga jej efektywnie wykorzystywać dostępne wierzchnie warstwy podłoża. Z jednej strony sprzyja to uprawie w pojemnikach i skrzynkach, z drugiej jednak oznacza konieczność regularnego podlewania, ponieważ niewielka objętość podłoża szybciej przesycha. Mimo to roślina dobrze znosi krótkotrwałe okresy suszy, dzięki przystosowaniom wykształconym w naturalnym środowisku.
W obrębie gatunku Felicia amelloides wyselekcjonowano liczne odmiany ogrodowe, różniące się przede wszystkim odcieniem kwiatów (od błękitu po fiolety, a nawet biele), wysokością roślin oraz intensywnością rozgałęziania. Istnieją formy o bardziej kompaktowym pokroju, idealne do małych donic, jak i odmiany silniej rosnące, lepiej pasujące do większych pojemników lub na rabaty. Niezależnie jednak od odmiany, wspólną cechą jest delikatny, lekko krzewiasty charakter i duża obfitość kwitnienia.
Owocami felicii są drobne niełupki, zawierające pojedyncze nasiono. Nasiona te, wyposażone w drobne włoski czy piórka (pappus), mogą być rozsiewane przez wiatr na niewielkie odległości. W warunkach ogrodowych samosiew występuje rzadziej, ponieważ wiele roślin uprawia się jako sezonowe, a przekwitłe koszyczki często są usuwane, by pobudzać kolejne kwitnienie. Niemniej jednak w sprzyjającym klimacie felicia może odnawiać się przez nasiona, zachowując się jak krótko żyjąca bylina.
Zastosowanie, uprawa i znaczenie Felicia amelloides
Felicia amelloides ceniona jest przede wszystkim jako roślina dekoracyjna, stosowana w kompozycjach ogrodowych, balkonowych i tarasowych. Jej największą zaletą jest obfite, długotrwałe kwitnienie w rzadko spotykanej, intensywnie niebieskiej tonacji, która łatwo przyciąga wzrok. Dzięki temu felicia stanowi cenny element kolorystyczny w nasadzeniach, pozwalając tworzyć wyraziste kontrasty z żółcią, czerwienią czy bielą innych roślin.
W ogrodach tradycyjnych i naturalistycznych felicia doskonale prezentuje się na obrzeżach rabat bylinowych, w ogrodach skalnych, a także w kompozycjach typu „łąka kwietna” o charakterze bardziej ozdobnym. Jej niewielkie rozmiary i półkulisty pokrój sprawiają, że świetnie nadaje się do sadzenia na przodzie nasadzeń, gdzie nie zostanie zasłonięta przez wyższe rośliny. Można ją łączyć z lawendą, szałwiami, żółtymi rudbekiami czy białymi margerytkami, uzyskując barwny, a zarazem harmonijny układ.
W przestrzeni miejskiej Felicia amelloides wykorzystywana jest jako roślina sezonowa w nasadzeniach parkowych, kwietnikach reprezentacyjnych oraz donicach ustawianych na placach i przy wejściach do budynków. Jej odporność na wiatr i nasłonecznienie predestynuje ją do roli rośliny balkonowej, szczególnie na wystawach południowych i zachodnich. W skrzynkach często zestawia się ją z roślinami o zwisającym pokroju, jak bakopa czy dichondra, oraz z gatunkami o kontrastowej barwie liści, np. żółtolistymi odmianami koleusa lub zielistki.
Bardzo interesującym zastosowaniem felicii jest rola rośliny przyjaznej dla zapylaczy. Jej liczne, otwarte kwiaty stanowią łatwo dostępne źródło nektaru i pyłku dla pszczół, trzmieli i innych owadów, szczególnie w okresach, gdy brakuje innych kwitnących gatunków. W coraz popularniejszych ogrodach przyjaznych naturze felicia może być jednym z ważniejszych elementów zwiększających bioróżnorodność. Dzięki temu łączy funkcję dekoracyjną z ekologicznym znaczeniem.
Choć Felicia amelloides nie należy do klasycznych roślin leczniczych w ziołolecznictwie europejskim, w swoim rodzimym środowisku bywała sporadycznie wykorzystywana w tradycyjnych praktykach ludowych. Informacje na ten temat są jednak skąpe i nie ma ugruntowanych dowodów naukowych na istotne właściwości farmakologiczne tego gatunku. Z punktu widzenia ogrodnika i miłośnika roślin najważniejsze jest zatem jej znaczenie ozdobne oraz rola w wspieraniu przyjaznych owadów.
Uprawa felicii nie jest skomplikowana, pod warunkiem spełnienia kilku podstawowych wymagań. Przede wszystkim roślina potrzebuje stanowiska w pełnym słońcu, aby kwitnąć obficie i utrzymać zwartą formę. W półcieniu będzie rosła, lecz kwitnienie będzie słabsze, a pędy mogą się wyciągać i pokładać. Gleba powinna być przepuszczalna, lekko żyzna, najlepiej o odczynie zbliżonym do obojętnego. Zbyt ciężkie i podmokłe podłoże sprzyja gniciu korzeni, szczególnie przy niższych temperaturach.
Podlewanie felicii powinno być regularne, ale umiarkowane. Roślina lepiej znosi krótkotrwałe przesuszenie niż stałe zalewanie bryły korzeniowej. W pojemnikach ważne jest, by nadmiar wody mógł swobodnie odpływać przez otwory drenażowe. Dobrą praktyką jest też zastosowanie warstwy drenażu na dnie donicy (np. keramzytu), co zmniejsza ryzyko zastoin wodnych. W okresie intensywnego kwitnienia, szczególnie podczas upałów, podlewanie może być konieczne nawet codziennie, zwłaszcza przy wietrznej pogodzie.
Nawożenie Felicia amelloides najlepiej prowadzić w sposób zrównoważony, używając nawozów wieloskładnikowych przeznaczonych dla roślin kwitnących. Nadmierna ilość azotu może spowodować bujny wzrost liści kosztem kwiatów, dlatego warto zachować umiar. W praktyce wystarcza zasilanie roślin co 1–2 tygodnie nawozem płynnym dodawanym do wody lub zastosowanie nawozu o spowolnionym działaniu na początku sezonu.
W chłodniejszym klimacie felicia zwykle traktowana jest jako roślina jednoroczna lub sezonowa – wysadza się ją na zewnątrz po ustąpieniu ryzyka przymrozków, a z końcem sezonu zastępuje nowymi roślinami. Istnieje jednak możliwość przezimowania felicii w pomieszczeniu jasnym i chłodnym (np. w ogrodzie zimowym, jasnej klatce schodowej czy szklarni). Temperatura zimowania powinna wynosić kilka stopni powyżej zera, a podlewanie trzeba ograniczyć. Wiosną roślinę przycina się, by pobudzić ją do wypuszczania nowych pędów i głębszego rozkrzewiania.
Rozmnażanie Felicia amelloides można prowadzić na dwa główne sposoby: z nasion oraz przez sadzonki pędowe. Wysiew nasion odbywa się zazwyczaj wczesną wiosną, pod osłonami, a po wschodach siewki pikuje się do osobnych doniczek. Sadzonki zielne pobiera się z młodych, niezdrewniałych pędów, ukorzeniając je w lekkim, wilgotnym podłożu lub w perlicie. Ten sposób pozwala zachować cechy odmian ogrodowych, które nie zawsze wiernie przekazują swoje właściwości przez nasiona.
Felicia jest rośliną raczej zdrową i odporną, choć w niekorzystnych warunkach może być atakowana przez typowe szkodniki roślin balkonowych, takie jak mszyce czy przędziorki. Problemy te szczególnie nasilają się przy suchym, ciepłym powietrzu i osłabieniu roślin, np. z powodu niedostatecznego podlewania lub zbyt małej ilości światła. Dobra pielęgnacja, regularne oględziny oraz wczesne reagowanie na pierwsze oznaki szkodników zazwyczaj wystarczają, by utrzymać rośliny w dobrej kondycji.
Znaczenie Felicia amelloides wykracza poza aspekty typowo ogrodnicze. Niebieskie kwiaty o żółtych środkach stały się inspiracją w sztuce dekoracyjnej, grafice i fotografii roślinnej. W wielu krajach felicia uchodzi za symbol pogodnego, letniego nastroju, a jej obecność na balkonach i tarasach wprowadza w przestrzeń wrażenie lekkości i świeżości. W dobie rosnącego zainteresowania różnorodnością barw i gatunków w przydomowych ogrodach, felicia zyskuje na znaczeniu jako roślina ciekawa, a jednocześnie dostępna i stosunkowo łatwa w pielęgnacji.
Warto również wspomnieć, że niebieska barwa kwiatów, będąca wizytówką felicii, jest jedną z najbardziej pożądanych cech w świecie roślin ozdobnych. Niebieskie kwiaty występują w naturze rzadziej niż np. czerwone czy żółte, dlatego hodowcy nieustannie poszukują gatunków i odmian o takim ubarwieniu. Felicia dostarcza właśnie tej barwy w formie rośliny niewielkiej, wdzięcznej i uniwersalnej, dobrze pasującej zarówno do małych balkonów, jak i większych przestrzeni ogrodowych.
Felicia amelloides w ogrodowych kompozycjach i kulturze użytkowania
Walory estetyczne Felicia amelloides sprawiają, że jest chętnie wykorzystywana w nowoczesnym projektowaniu ogrodów i przestrzeni zielonych. Jej niebieski kolor wprowadza do kompozycji wizualne ochłodzenie, które jest szczególnie pożądane w nasadzeniach o dominujących barwach ciepłych – żółciach, pomarańczach i czerwieniach. Współcześni projektanci lubią łączyć felicię z roślinami o srebrzystych liściach (np. santoliną, czyśćcem wełnistym), co pomaga uzyskać subtelne, eleganckie zestawienia kolorystyczne.
W małych ogrodach przydomowych felicia doskonale odnajduje się jako roślina „do wypełnienia” luk w rabatach. Dzięki długiemu kwitnieniu stanowi niezawodny element dekoracyjny, który utrzymuje atrakcyjny wygląd kompozycji nawet wtedy, gdy inne rośliny właśnie przekwitły. Może pełnić rolę barwnego dywanu pod wyższymi bylinami, tworząc atrakcyjne tło dla ich liści i kwiatów. Sadzenie jej w grupach potęguje efekt kolorystyczny – kilka, kilkanaście kępek felicii potrafi niemal zdominować punkt widokowy w ogrodzie.
Na balkonach i tarasach Felicia amelloides bywa często łączona z roślinami o podobnych wymaganiach – lubiącymi słońce i przewiew, a zarazem umiarkowane podlewanie. W skrzynkach balkonowych świetnie komponuje się z pelargonią rabatową, werbeną, lobelią czy sanwitalią. Jej bardziej sztywny, lekko krzewiasty pokrój pozwala stabilizować kompozycję wizualnie, podczas gdy towarzyszące jej rośliny zwisające tworzą miękkie, opadające akcenty. Taki zabieg zwiększa trójwymiarowość nasadzenia i nadaje skrzynkom lekkości.
W ostatnich latach rośnie popularność donic tarasowych o większej objętości, gdzie sadzi się po kilka gatunków o zróżnicowanej wysokości. Felicia często pełni w nich funkcję rośliny środkowej lub przedniej, wypełniającej przestrzeń między wyższymi byliniami a roślinami okrywowymi. Jej blond-żółte środki kwiatów w zestawieniu z chłodnym błękitem płatków tworzą ciekawy efekt wizualny również z bliskiej odległości, co ma znaczenie w miejscach użytkowanych rekreacyjnie, np. na tarasach wypoczynkowych.
Interesującym aspektem kultury użytkowania felicii jest jej popularność wśród osób początkujących w ogrodnictwie. Roślina wybacza drobne błędy pielęgnacyjne – przetrwa krótkotrwałe przesuszenie, a przycięta po przekwitnięciu szybko wypuszcza nowe pędy i kwiaty. Dla wielu miłośników roślin staje się więc pierwszym krokiem w stronę bardziej zaawansowanych kompozycji balkonowych. Dostępność gotowych sadzonek w centrach ogrodniczych i sklepach wiosną i latem sprawia, że łatwo po nią sięgnąć nawet bez wcześniejszego planowania nasadzeń.
Felicia odgrywa też pewną rolę edukacyjną. Jej budowa kwiatostanów – z wyraźnym rozróżnieniem kwiatów języczkowatych i rurkowatych – bywa wykorzystywana w szkołach i na zajęciach przyrodniczych do objaśniania budowy roślin z rodziny astrowatych. Niebieska barwa płatków przyciąga uwagę dzieci, a wyraźny, kontrastowy środek ułatwia omawianie funkcji nektarnika i pylników.
W szerszym kontekście kulturowym niebieskie kwiaty, do których należy również Felicia amelloides, często interpretowane są jako symbol spokoju, harmonii i marzeń. W niektórych kręgach miłośników roślin felicia bywa uznawana za „roślinę poprawiającą nastrój” – jej obecność na parapecie czy balkonie, szczególnie widoczna z wnętrza domu, wprowadza poczucie lata i światła nawet w pochmurne dni. Choć są to odczucia subiektywne, mają duże znaczenie dla osób traktujących ogrodnictwo jako formę relaksu i terapii.
Z punktu widzenia aranżacji przestrzeni warto docenić jeszcze jedną cechę felicii: dobrze znosi wiatr i umiarkowane zasolenie powietrza, co czyni ją rośliną nadającą się do ogrodów nadmorskich. W takich miejscach wiele delikatnych gatunków ma trudności z utrzymaniem atrakcyjnego wyglądu, natomiast Felicia amelloides pozostaje stosunkowo stabilna i dekoracyjna. Dla projektantów oznacza to szersze możliwości tworzenia stref wypoczynkowych w trudniejszych warunkach środowiskowych.
Choć felicia nie należy do roślin wykorzystywanych masowo we florystyce ciętej, niewielkie pędy z kwiatami mogą być używane w drobnych bukietach lub jako dodatek do aranżacji w wazonach. Jej trzonki są stosunkowo cienkie i krótkie, dlatego najlepiej sprawdza się w małych kompozycjach stołowych, gdzie nie potrzeba długich łodyg. W praktyce częściej jednak cieszymy się nią na żywo w ogrodzie lub na balkonie, niż w formie kwiatów ciętych.
W ekologii użytkowej i ogrodnictwie proekologicznym felicia jest jednym z ciekawszych przykładów, jak roślina ozdobna może łączyć funkcje estetyczne i przyrodnicze. Długi okres kwitnienia, nektar przyjazny zapylaczom oraz brak inwazyjności w większości stref klimatycznych sprawiają, że Felicia amelloides jest bezpiecznym i wartościowym składnikiem „odpowiedzialnych” kompozycji ogrodowych. W czasach rosnącej świadomości roli owadów zapylających takie gatunki nabierają szczególnego znaczenia.
Podsumowując, Felicia amelloides to roślina o wielu zaletach: efektowna, niewysoka, odporna na trudne warunki świetlne, przyjazna zapylaczom i stosunkowo prosta w uprawie. Jej naturalne pochodzenie z surowego, nadmorskiego środowiska Afryki Południowej przełożyło się na cechy, które dziś doceniamy w ogrodach i na balkonach. Intensywnie niebieskie kwiaty z żółtym środkiem, długotrwałe kwitnienie oraz wszechstronność zastosowań czynią z felicii roślinę, po którą warto sięgnąć, planując zarówno niewielkie skrzynki balkonowe, jak i większe, złożone rabaty.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o Felicia amelloides
Czy Felicia amelloides jest rośliną jednoroczną czy wieloletnią?
Felicia amelloides w swoim naturalnym środowisku jest byliną lub niską krzewinką wieloletnią, jednak w naszym klimacie najczęściej traktuje się ją jako roślinę jednoroczną lub sezonową. Wynika to z wrażliwości na mróz – już niewielkie przymrozki mogą poważnie ją uszkodzić. Możliwe jest jednak przezimowanie felicii w jasnym, chłodnym pomieszczeniu, co pozwala cieszyć się tą samą rośliną przez kilka sezonów.
Jakie stanowisko jest najlepsze dla Felicia amelloides?
Najlepsze stanowisko dla Felicia amelloides to miejsce w pełnym słońcu, osłonięte od skrajnie silnych, zimnych wiatrów. Roślina potrzebuje dużej ilości światła, by tworzyć zwarte kępy i obficie kwitnąć. W półcieniu pędy będą się wyciągać, a liczba kwiatów znacząco spadnie. Felicia dobrze radzi sobie również w lokalizacjach nadmorskich, gdzie występuje słone, wilgotne powietrze i dość silny wiatr, o ile gleba jest przepuszczalna.
Jak podlewać Felicia amelloides w donicach i w ogrodzie?
W donicach Felicia amelloides wymaga regularnego, ale umiarkowanego podlewania – podłoże powinno być lekko wilgotne, lecz nigdy rozmokłe. Nadmiar wody szybko prowadzi do gnicia korzeni, dlatego ważne są otwory drenażowe. W ogrodzie, przy odpowiednio przepuszczalnej glebie, roślina znosi krótkie okresy suszy, jednak podczas upałów warto ją podlewać częściej. Lepiej podlewać rzadziej, a obficiej, niż często małymi ilościami.
Czy Felicia amelloides jest trująca dla ludzi lub zwierząt?
Felicia amelloides nie jest powszechnie wymieniana jako roślina silnie trująca, a przypadki zatruć są bardzo rzadkie. Mimo to nie zaleca się spożywania jej części przez ludzi ani zwierzęta domowe, ponieważ może wywołać podrażnienia lub niestrawność. W domach z małymi dziećmi i zwierzętami warto zachować zdrowy rozsądek: ustawiać roślinę poza zasięgiem ciągłego gryzienia liści, tak jak w przypadku większości roślin ozdobnych.
Jak rozmnażać Felicia amelloides w warunkach domowych?
Felicia amelloides może być rozmnażana z nasion lub przez sadzonki pędowe. Nasiona wysiewa się wczesną wiosną do lekkiego podłoża, lekko przykrywając je ziemią; po wschodach siewki pikuje się i hartuje przed wyniesieniem na zewnątrz. Sadzonki pobiera się z młodych, niezdrewniałych pędów latem lub pod koniec wiosny, usuwa dolne liście i sadzi w wilgotnym, przepuszczalnym podłożu. Ukorzenione sadzonki szybko rozpoczynają wzrost i kwitnienie.