Perłówka syberyjska, czyli Melica sibirica, to jedna z tych rodzimych traw, które łączą subtelną urodę z dużą odpornością i skromnymi wymaganiami. Choć nie jest tak spektakularna jak wielkie trawy preriowe, urzeka skromnym wdziękiem, delikatnymi wiechami i lekkością, jaką wnosi do ogrodowych kompozycji. W Polsce wciąż bywa niedoceniana, jednak coraz częściej trafia do ogrodów naturalistycznych, leśnych rabat i nasadzeń pod koronami drzew. To gatunek interesujący zarówno dla ogrodników, jak i botaników – ze względu na szeroki zasięg, zróżnicowanie siedlisk oraz ciekawą biologię.
Charakterystyka botaniczna i cechy rozpoznawcze
Perłówka syberyjska należy do rodziny wiechlinowatych (Poaceae) i jest trwałą, kępową trawą wieloletnią. Tworzy gęste, dość zwarte kępy o wysokości zwykle od 40 do 80 cm, rzadziej nieco wyższe. Jej pędy są wzniesione lub delikatnie łukowato wygięte, co nadaje roślinie miękki, naturalny pokrój. W odróżnieniu od wielu popularnych traw ozdobnych nie rozrasta się agresywnie przez rozłogi, dzięki czemu jest łatwa do kontrolowania w niewielkich ogrodach.
Liście perłówki syberyjskiej są dość wąskie, zwykle o szerokości 3–8 mm, płaskie lub lekko zwinięte, na ogół ciemnozielone, czasem z lekkim połyskiem. Blaszki liściowe są szorstkie w dotyku, szczególnie po spodniej stronie i na brzegach, co jest typowe dla wielu gatunków traw. Języczek liściowy (ligula) jest krótki, błoniasty, co może być pomocne przy oznaczaniu roślin w terenie, choć w praktyce rozpoznanie tego gatunku najłatwiejsze jest w okresie kwitnienia.
Najbardziej charakterystycznym elementem budowy są kwiatostany, które pojawiają się zwykle od maja do lipca. Kwiatostan ma formę luźnej, częściowo zwisającej wiechy, złożonej z licznych, jajowatych lub eliptycznych kłosków. Każdy kłosek zawiera kilka kwiatów, a cała wiecha sprawia wrażenie delikatnej, ruchliwej i lekkiej. Barwa kłosków jest zazwyczaj zielonkawa, z czasem przybiera odcień słomkowo‑żółty, a tuż po kwitnieniu bywa lekko purpurowa lub brunatnawa.
U perłówki syberyjskiej część kwiatów bywa słabo wykształcona lub częściowo bezpłodna, co jest zjawiskiem znanym z kilku gatunków rodzaju Melica. Nie zmniejsza to jednak zdolności rośliny do rozmnażania, ponieważ wytwarza ona wystarczającą liczbę nasion. Nasiona są drobne, gładkie, przystosowane do rozsiewania głównie przez wiatr i w mniejszym stopniu przez wodę czy zwierzęta. System korzeniowy jest dobrze rozwinięty, włóknisty, sięgający na tyle głęboko, by umożliwić roślinie przetrwanie okresowych susz.
W ujęciu botanicznym na uwagę zasługuje także pewna zmienność morfologiczna – w zależności od warunków siedliskowych rośliny mogą być niższe lub wyższe, o bardziej zwartej albo luźniejszej wiechy. W obszarach chłodniejszych i suchszych kępy bywają zwarte i niższe, w żyznych lasach mieszanych – wyższe, o bardziej rozbudowanych liściach i kwiatostanach.
Zasięg geograficzny i siedliska naturalne
Jak wskazuje nazwa gatunkowa, perłówka syberyjska ma silne związki z północną Eurazją. Jej naturalny zasięg rozciąga się od Europy Środkowej, przez Europę Wschodnią, aż po Syberię, Daleki Wschód Rosji, Mongolię i północne krańce Chin. Gatunek ten spotykany jest również w rejonach górskich Azji Środkowej, na niektórych obszarach Kaukazu oraz w północnych częściach Japonii. Tak szeroki zasięg świadczy o dużej tolerancji ekologicznej oraz umiejętności przystosowania się do różnych typów siedlisk.
W Europie perłówka syberyjska występuje przede wszystkim w strefie klimatu umiarkowanego i chłodnego. W Polsce jest rośliną rodzimą, choć niezbyt pospolitą. Najczęściej można ją spotkać w północno‑wschodniej i wschodniej części kraju, a także w niektórych rejonach górskich i podgórskich. Preferuje obszary o zachowanym charakterze naturalnym lub półnaturalnym – lasy mieszane, zarośla, skraje drzewostanów i zbocza o dość dobrej wilgotności.
Typowymi siedliskami meliki syberyjskiej są lasy liściaste i mieszane, zwłaszcza buczyny, grądy oraz lasy dębowo‑grabowe, gdzie pojawia się w runie leśnym. Dobrze czuje się także w lasach iglastych z domieszką gatunków liściastych, na obrzeżach ścieżek oraz w prześwietlonych partiach drzewostanu. Lubi gleby świeże, umiarkowanie wilgotne, zasobne w próchnicę, ale jednocześnie dobrze przepuszczalne. Znosi także podłoże nieco uboższe, pod warunkiem, że nie jest ono skrajnie suche przez dłuższy czas.
Pod względem składu chemicznego gleby perłówka syberyjska najlepiej rośnie na podłożach o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, ale można ją spotkać również na glebach lekko kwaśnych. W terenach górskich często zasiedla stoki o ekspozycji północnej lub wschodniej, gdzie dostęp do światła jest wystarczający, a jednocześnie nie występuje ekstremalne przesuszenie. W Syberii i Azji Wschodniej rośnie m.in. w lasach tajgowych, w zaroślach brzozowych, a także w mozaice muraw i kęp krzewów.
Warto podkreślić, że Melica sibirica nie jest gatunkiem typowo łąkowym. Znacznie częściej występuje w środowiskach częściowo zacienionych, co odróżnia ją od wielu ozdobnych traw preferujących stanowiska silnie nasłonecznione. W naturalnych zbiorowiskach może towarzyszyć roślinom takim jak zawilec gajowy, marzanka wonna, żywce, miodunki, niektóre gatunki kostrzew, wiechlin czy prosówek. Dzięki temu wprowadza do runa leśnego delikatny, a zarazem wyrazisty element strukturalny.
Wymagania uprawowe i pielęgnacja w ogrodzie
Perłówka syberyjska jest ceniona przez ogrodników przede wszystkim za małe wymagania i wysoką odporność na mróz. Jako gatunek przystosowany do klimatu kontynentalnego dobrze znosi niskie temperatury, w tym mrozy sięgające znacznie poniżej -20°C. W większości regionów Polski nie wymaga żadnych dodatkowych okryć na zimę; kępy bez problemu zimują, a wiosną dość szybko rozpoczynają wegetację.
Jeżeli chodzi o stanowisko, najlepsze są miejsca lekko zacienione lub półcieniste. Roślina zniesie także pełne słońce, o ile gleba będzie dostatecznie wilgotna, ale w takich warunkach może wymagać nieco więcej uwagi w okresach suszy. W głębokim cieniu pod gęstymi koronami drzew kępy stają się luźniejsze, a kwitnienie słabsze, jednak roślina wciąż potrafi przetrwać. Najlepszy efekt dekoracyjny uzyskuje się tam, gdzie przez część dnia docierają przefiltrowane promienie słoneczne.
Podłoże powinno być umiarkowanie żyzne, próchniczne, przepuszczalne, stale lekko wilgotne, lecz nie podmokłe. Na glebach ciężkich i stagnujących wodę konieczne jest wprowadzenie drenażu lub rozluźnienie struktury poprzez dodanie piasku, kompostu i materiałów poprawiających napowietrzenie. Z kolei na glebach lekkich, piaszczystych warto zwiększyć udział materii organicznej, aby ograniczyć nadmierne przesychanie.
W praktyce ogrodowej perłówka syberyjska nie wymaga intensywnego nawożenia. W zupełności wystarcza coroczne zastosowanie warstwy dobrze rozłożonego kompostu lub liściowej próchnicy wczesną wiosną. Zbyt obfite nawożenie mineralne może doprowadzić do wybujałego wzrostu kosztem stabilności pędów kwiatostanowych, które stają się wtedy bardziej podatne na wyleganie podczas deszczu lub silnego wiatru.
Podlewanie w trakcie sezonu wegetacyjnego bywa konieczne jedynie w okresach długotrwałej suszy, szczególnie na stanowiskach słonecznych. W półcieniu, przy dobrze przygotowanej glebie, perłówka syberyjska potrafi latami rosnąć prawie bez podlewania. Wiosną, po zejściu śniegu, warto usunąć zaschnięte liście i zeszłoroczne pędy kwiatostanowe, przycinając całą kępę kilka centymetrów nad powierzchnią ziemi. Zabieg ten odmładza roślinę, sprzyja wyrastaniu świeżych źdźbeł i poprawia ogólny wygląd kępy.
Co 4–6 lat zaleca się przeprowadzenie podziału starszych kęp, szczególnie gdy środek zaczyna się przerzedzać lub roślina kwitnie słabiej. Podział przeprowadza się wczesną wiosną lub wczesną jesienią, wykopując kępę i dzieląc ją ostrym szpadlem na kilka części. Poszczególne fragmenty, wyposażone w zdrowe korzenie i młode pędy, sadzi się ponownie na tej samej głębokości, na jakiej rosła roślina macierzysta. Dzięki temu uzyskujemy nowe egzemplarze oraz odmładzamy istniejące nasadzenia.
Rozmnażanie i zachowanie odmian
Melica sibirica może być rozmnażana zarówno wegetatywnie, jak i generatywnie. Najprostszą i najpewniejszą metodą jest podział kęp, opisany powyżej. Pozwala on uzyskać rośliny identyczne z egzemplarzem matecznym, co ma ogromne znaczenie, jeśli zależy nam na zachowaniu cech konkretnej populacji lub wybranej formy o ciekawszym ulistnieniu czy barwie kłosków.
Rozmnażanie z nasion jest możliwe, ale wymaga nieco więcej cierpliwości. Nasiona należy zebrać, gdy dojrzeją – zwykle późnym latem, gdy wiechy zaczynają przybierać słomkowy odcień, a kłoski łatwo się osypują pod delikatnym dotykiem. Wysiew przeprowadza się jesienią bezpośrednio do gruntu lub do pojemników ustawionych na zewnątrz. Nasiona wymagają przejścia okresu chłodu (stratyfikacji), który w warunkach naturalnych zapewnia zima.
W przypadku wysiewu wiosennego warto nasiona wcześniej poddać sztucznej stratyfikacji, umieszczając je na wilgotnym podłożu w lodówce przez kilka tygodni. Następnie wysiewa się je płytko, lekko przykrywając warstwą podłoża. Kiełkowanie może być rozciągnięte w czasie, a młode siewki są stosunkowo delikatne i rosną wolniej niż w przypadku wielu popularnych roślin rabatowych. Dlatego metoda generatywna jest polecana raczej kolekcjonerom i osobom zainteresowanym uzyskiwaniem lokalnie przystosowanych populacji.
Warto pamiętać, że przy rozmnażaniu z nasion potomstwo może wykazywać pewną zmienność cech – wysokości, gęstości kępy czy intensywności barwy kłosków. W większości wypadków nie ma to większego znaczenia w ogrodach naturalistycznych, gdzie lekkie zróżnicowanie dodaje kompozycjom naturalnego charakteru. Jeśli jednak celem jest zachowanie ściśle określonych walorów, lepiej polegać na podziale kęp.
Zastosowanie w ogrodnictwie i architekturze krajobrazu
Perłówka syberyjska to znakomita trawa do ogrodów o naturalistycznym charakterze. Świetnie sprawdza się na rabatach leśnych, w ogrodach w stylu leśnym, parkowych zadrzewieniach oraz na półcienistych skarpach. Wprowadza miękkie, lekkie akcenty, a jednocześnie zachowuje spokojny, niekrzykliwy wygląd. Jej skala wzrostu jest na tyle umiarkowana, że z powodzeniem można ją stosować w niewielkich ogrodach przydomowych, na działkach rekreacyjnych czy nawet w zadrzewionych częściach ogrodów miejskich.
Jako roślina okrywowa w półcieniu perłówka syberyjska dobrze komponuje się z cieniolubnymi bylinami: funkią, tawułkami, kokoryczami, miodunkami, paprociami czy barwinkiem. Tworzy z nimi harmonijne zestawienia, łagodząc ostre przejścia między kępami bylin, a strukturą wyższych krzewów i drzew. Na tle ciemnozielonych liści funkii czy paproci drobne wiechy perłówki są wyraźnie widoczne, ale nie dominują, co jest jedną z jej najważniejszych zalet.
W ogrodach preriowych i naturalistycznych można ją stosować w strefach przejściowych – na granicy rabat słonecznych i cienistych, przy pniach drzew czy na obrzeżach zakrzewień. Ze względu na umiarkowaną wysokość nadaje się na drugi plan rabat, gdzie stanowi subtelne tło dla roślin o większych, barwnych kwiatach. Ładnie wygląda w zestawieniach z naparstnicami, dzwonkami, żurawkami oraz różnymi gatunkami konwaliowców czy fiołków leśnych.
W architekturze krajobrazu wykorzystuje się ją także do zazieleniania skarp i nasypów, zwłaszcza w miejscach, gdzie występują okresowe spływy powierzchniowe wody. Jej system korzeniowy pomaga stabilizować podłoże, a kępy, choć niezbyt masywne, przyczyniają się do ograniczenia erozji. Może być sadzona w parkach, pasach zieleni przy osiedlach, a także w ogrodach deszczowych o częściowym ocienieniu, gdzie współtworzy układ roślin sprzyjających retencji wody.
Coraz częściej perłówkę syberyjską wykorzystuje się również w kompozycjach typowo ozdobnych – w towarzystwie niższych odmian traw, jak kostrzewa sina, kostrzewa popielata czy niektóre turzyce. Połączenie różnych pokrojów, wysokości i odcieni zieleni (a w przypadku turzyc także brązów czy kremów) pozwala uzyskać trójwymiarowe, wielopoziomowe rabaty, atrakcyjne przez cały sezon wegetacyjny. Delikatne wiechy perłówki dodają takim kompozycjom ruchu, szczególnie w wietrzne dni.
Rola ekologiczna i znaczenie przyrodnicze
Jako gatunek leśnego runa i półcienistych zarośli perłówka syberyjska odgrywa istotną rolę w kształtowaniu mikroklimatu i struktury ekosystemów. Jej kępy chronią glebę przed bezpośrednim uderzeniem kropel deszczu, co zmniejsza erozję, a także ograniczają nadmierne wysychanie wierzchniej warstwy podłoża. W lasach liściastych, zwłaszcza na nachylonych stokach, obecność traw takich jak Melica sibirica ma duże znaczenie dla stabilności całej warstwy próchnicznej.
Roślina ta stanowi również źródło pokarmu dla niektórych gatunków zwierząt roślinożernych, szczególnie w okresie młodych, soczystych przyrostów wiosennych. W runie leśnym, gdzie zasoby zielonej biomasy są wiosną ograniczone, jej liście mogą być wyjadane przez sarny, jelenie, a także drobniejsze ssaki. Drobne nasiona mogą być zjadane przez ptaki naziemne oraz niektóre gryzonie, choć nie jest to gatunek o kluczowym znaczeniu pokarmowym w skali całego ekosystemu.
Ważną funkcją perłówki jest tworzenie mikrohabitatów – kępy traw zapewniają schronienie dla bezkręgowców, m.in. pająków, chrząszczy oraz drobnych owadów. W zaroślach i lasach liściastych rośliny te współtworzą złożoną mozaikę siedlisk, która sprzyja wysokiej bioróżnorodności. Obecność perłówki syberyjskiej, podobnie jak innych rodzimych traw, zwiększa więc bogactwo gatunkowe całego zbiorowiska roślinnego i zwierzęcego.
Z punktu widzenia botaniki i ochrony przyrody Melica sibirica jest także interesująca jako gatunek wskaźnikowy. Jej występowanie może świadczyć o względnej naturalności siedliska, umiarkowanie żyznych, próchnicznych glebach oraz braku skrajnych zaburzeń, takich jak intensywne wypasanie czy zbyt częste koszenie. W niektórych regionach jest gatunkiem rzadkim lub lokalnym, dlatego jej obecność bywa uwzględniana w analiza florystycznych i ocenach stanu zachowania cennych siedlisk leśnych.
Choć perłówka syberyjska nie jest gatunkiem zagrożonym na skalę globalną, lokalne populacje mogą być narażone na presję wynikającą z przekształcania lasów, intensywnej gospodarki leśnej czy zabudowy terenu. Zachowanie mozaiki leśnych i zaroślowych siedlisk, a także umiarkowane użytkowanie runa leśnego sprzyjają utrzymaniu jej stabilnych populacji. Włączenie tego gatunku do kompozycji ogrodowych i parkowych może pośrednio wspierać ochronę rodzimej flory, zwiększając świadomość jej walorów.
Atuty i potencjalne ograniczenia w użytkowaniu
Do najważniejszych zalet perłówki syberyjskiej należy zaliczyć wysoką mrozoodporność, małe wymagania glebowe oraz dobrą tolerancję półcienia. Roślina ta jest stosunkowo odporna na choroby i szkodniki, co ogranicza konieczność stosowania chemicznych środków ochrony. Nie jest też inwazyjna – nie rozrasta się poprzez długie rozłogi i nie wypiera innych gatunków z rabat czy naturalnych siedlisk, co czyni ją bezpiecznym wyborem dla ogrodów sąsiadujących z terenami cennymi przyrodniczo.
Pewną trudność może stanowić ograniczona dostępność sadzonek w handlu. W porównaniu z popularnymi miskantami, rozplenicami czy kostrzewami, Melica sibirica rzadziej pojawia się w ofertach szkółek. Często jest dostępna głównie w szkółkach wyspecjalizowanych w roślinach rodzimych, leśnych lub w kolekcjach naturalistycznych. Wymaga to czasem większej determinacji w poszukiwaniu materiału nasadzeniowego, ale wysiłek ten rekompensuje możliwość wprowadzenia do ogrodu gatunku niebanalnego i dobrze przystosowanego do lokalnego klimatu.
Innym potencjalnym ograniczeniem jest umiarkowana dekoracyjność w porównaniu z dużymi, egzotycznymi trawami. Perłówka syberyjska nie tworzy potężnych, widowiskowych kęp ani olbrzymich pióropuszy kwiatostanów, dlatego w ogrodach nastawionych na efekt spektakularny może wydawać się zbyt skromna. Jej uroda ujawnia się przede wszystkim w kompozycjach naturalistycznych, gdzie liczy się subtelność i zgodność z charakterem otoczenia, a nie wyłącznie efektowność.
Niektórzy ogrodnicy mogą również zauważyć, że w bardzo suchych, silnie nasłonecznionych miejscach perłówka syberyjska nie prezentuje się najlepiej – liście żółkną, a kępy stają się rachityczne. W takich warunkach lepiej sprawdzą się gatunki typowo stepowe czy preriowe, natomiast Melica sibirica powinna pozostać domeną półcienia i gleb umiarkowanie wilgotnych. Dobre dopasowanie stanowiska do wymagań gatunku to klucz do uzyskania zadbanych, długowiecznych nasadzeń.
Mimo tych ograniczeń perłówka syberyjska zyskuje na popularności wśród osób szukających roślin zgodnych z ideą ogrodnictwa zrównoważonego, przyjaznego przyrodzie. Łączy w sobie rodzime pochodzenie, wysoką odporność i naturalny wygląd, dzięki czemu dobrze wpisuje się w trend rezygnacji z nadmiernie egzotycznych gatunków na rzecz roślin lokalnych, współtworzących spójne, ekologiczne założenia ogrodowe.
Ciekawostki, historia i znaczenie kulturowe
Rodzaj Melica obejmuje kilkadziesiąt gatunków traw występujących głównie w strefie umiarkowanej półkuli północnej. Nazwa rodzajowa wywodzi się prawdopodobnie z greckiego słowa oznaczającego miód lub słodycz, co nawiązywać może do wartości paszowych niektórych gatunków lub do obserwacji dawnych botaników, którzy zauważyli zainteresowanie roślinami z tego rodzaju ze strony owadów i zwierząt. W praktyce współczesnej perłówka syberyjska ma stosunkowo niewielkie znaczenie gospodarcze, ale za to rośnie jej rola w ogrodnictwie.
W niektórych regionach jej obecność w runie leśnym była traktowana jako oznaka żyzności gleby i dobrego stanu lasu. Leśnicy i botanicy, obserwując skład florystyczny, mogli na podstawie występowania Melica sibirica wnioskować o typie siedliska oraz potencjale produkcyjnym drzewostanu. W tradycji ludowej trawy leśne rzadko otrzymywały własne nazwy, dlatego trudno wskazać konkretne odniesienia etnograficzne, jednak w wielu kulturach północnej Eurazji wykorzystywano dzikie trawy jako dodatek paszowy dla zwierząt gospodarskich.
Współcześnie perłówka syberyjska jest bardziej doceniana przez miłośników ogrodów naturalistycznych, kolekcjonerów flory rodzimej oraz projektantów ogrodów inspirowanych dziką przyrodą. Jej subtelne walory wpisują się w estetykę współczesnych nasadzeń, gdzie ceni się ruch, lekkość i sezonową zmienność. Kępy meliki zmieniają się w ciągu roku – świeża, soczysta zieleń wiosną, delikatne, falujące kwiatostany latem, a jesienią – ciepłe, słomkowe odcienie suszących się wiech.
Interesującym aspektem jest również potencjał perłówki syberyjskiej jako rośliny wprowadzającej spójność między światem „dzikim” a „uprawnym”. Sadząc ją w ogrodzie sąsiadującym z lasem, łąką czy zadrzewieniem, tworzymy naturalne przejście, w którym granica między krajobrazem naturalnym a ogrodem staje się mniej wyraźna. Takie rozwiązania są coraz bardziej popularne w projektowaniu założeń przyrodniczych wokół domów jednorodzinnych, ośrodków wypoczynkowych czy obiektów edukacyjnych.
FAQ – najczęstsze pytania o perłówkę syberyjską
Jakie stanowisko jest najlepsze dla perłówki syberyjskiej?
Najlepsze stanowisko dla perłówki syberyjskiej to półcień lub lekko zacienione miejsce, z dostępem do rozproszonego światła przez część dnia. Roślina znosi także pełne słońce, ale wtedy wymaga gleby stale lekko wilgotnej, aby uniknąć przesuszenia. W głębokim cieniu przeżyje, lecz będzie słabiej kwitła i utworzy luźniejsze kępy. Idealne są stanowiska pod koronami drzew liściastych, przy skrajach zadrzewień oraz w ogrodach leśnych.
Jak pielęgnować perłówkę syberyjską w ciągu roku?
Pielęgnacja perłówki syberyjskiej jest prosta. Wczesną wiosną przycina się całą kępę kilka centymetrów nad ziemią, usuwając zeszłoroczne, zaschnięte źdźbła i wiechy. W sezonie roślina zwykle nie wymaga nawożenia poza cienką warstwą kompostu lub próchnicy liściowej. Podlewanie jest konieczne tylko podczas długotrwałej suszy. Co kilka lat warto odmłodzić kępę przez podział, co poprawia jej wygląd i obfitość kwitnienia.
Czy perłówka syberyjska nadaje się do małego ogrodu?
Tak, to bardzo dobry wybór do niewielkich ogrodów, zwłaszcza tam, gdzie występuje półcień. Kępy osiągają zwykle 40–80 cm wysokości, więc nie przytłaczają przestrzeni. Roślina nie rozrasta się agresywnie przez rozłogi, dzięki czemu łatwo utrzymać ją w wyznaczonym miejscu. Może tworzyć delikatne tło dla niższych bylin, zdobić obrzeża ścieżek pod drzewami lub wypełniać trudno zagospodarowane, lekko zacienione zakątki posesji.
Czy perłówka syberyjska jest inwazyjna lub trudna do opanowania?
Perłówka syberyjska nie jest gatunkiem inwazyjnym. Tworzy zwarte, kępkowe zarośla i nie wytwarza długich, ekspansywnych rozłogów. Rozsiewa się głównie samosiewnie w bezpośrednim sąsiedztwie rośliny macierzystej, ale młode siewki łatwo usunąć lub przesadzić w inne miejsce. Dzięki temu roślina zachowuje się przewidywalnie i nie zagraża innym gatunkom w ogrodzie, ani cennym siedliskom w jego otoczeniu.
Jak rozmnażać perłówkę syberyjską w warunkach amatorskich?
Najprostszą metodą rozmnażania jest podział starszych kęp, wykonywany wczesną wiosną lub na początku jesieni. Wystarczy wykopać roślinę i podzielić ją ostrym narzędziem na kilka części z korzeniami i pędami. Każdą sadzimy od razu na docelowe miejsce. Można także wysiewać nasiona, najlepiej jesienią do gruntu lub pojemników na zewnątrz, by przeszły naturalną stratyfikację. Ta metoda jest jednak wolniejsza i wymaga więcej cierpliwości.