Sorgastrum ‘Thin Man’, botanicznie określane jako Sorghastrum nutans ‘Thin Man’, to stosunkowo młoda, ale szybko zyskująca popularność odmiana trawy ozdobnej pochodzącej z Ameryki Północnej. Łączy w sobie elegancki, strzelisty pokrój z niezwykle dekoracyjnymi, złocistymi kwiatostanami, a przy tym jest rośliną wytrzymałą, łatwą w uprawie i bardzo uniwersalną w zastosowaniu. Dzięki tym cechom wpisuje się w nowoczesne trendy projektowania ogrodów naturalistycznych, łąk kwietnych i miejskich rabat odpornych na suszę.
Naturalne pochodzenie i zasięg gatunku Sorghastrum nutans
Odmiana ‘Thin Man’ wywodzi się z gatunku Sorghastrum nutans, znanego w języku angielskim jako indian grass. Jest to jedna z kluczowych traw wysokiej prerii Ameryki Północnej, tworzących niegdyś rozległe, wielokilometrowe zbiorowiska roślinne. Gatunek ten występuje naturalnie na dużym obszarze Stanów Zjednoczonych – od Kanady na północy po Teksas i Florydę na południu, a także w części Meksyku. W przeszłości porastał rozległe prerie wysokotrawiaste, otwarte przestrzenie, obrzeża lasów, suche zbocza i piaszczyste stanowiska nadrzeczne.
Podstawową cechą środowiska, w którym Sorghastrum nutans radzi sobie najlepiej, jest wyraźna sezonowość opadów i okresy intensywnego nasłonecznienia. Roślina jest znakomicie przystosowana do gorących, suchych lat z przelotnymi burzami oraz do zim chłodnych, nierzadko mroźnych. W naturalnych ekosystemach współwystępuje z innymi gatunkami traw wieloletnich, takimi jak Andropogon gerardii (big bluestem) czy Schizachyrium scoparium (little bluestem), a także z różnorodnymi roślinami preriowymi – rudbekiami, jeżówkami, astrami, moliniami i sierpcami.
Historycznie Sorghastrum nutans pełniło istotną rolę w krajobrazie – jego głębokie, rozbudowane korzenie pomagały utrzymywać strukturę gleby, ograniczały erozję i sprzyjały zatrzymywaniu wody po intensywnych opadach. Współczesne badania nad odtwarzaniem prerii i renaturyzacją terenów rolniczych pokazują, że obecność tej trawy zwiększa żyzność gleb i wspiera bioróżnorodność. Odmiana ‘Thin Man’ zachowuje większość cech gatunku, a jednocześnie posiada cechy ozdobne, które czynią ją szczególnie atrakcyjną w ogrodach.
Na innych kontynentach Sorghastrum nutans, w tym forma ‘Thin Man’, uprawiana jest jako roślina ozdobna, czasem także jako komponent mieszanek łąkowych i roślin do rekultywacji. W Europie i w Polsce nie występuje dziko, ale bywa wprowadzana na tereny pełniące funkcje półnaturalne: skarpy, nieużytki miejskie, parki w stylu naturalistycznym. Dzięki zdolności adaptacji do różnych rodzajów podłoża – od gleb piaszczystych po gliniaste – wykazuje się dużą plastycznością środowiskową, choć wyraźnie preferuje stanowiska słoneczne i przewiewne.
Charakterystyka odmiany ‘Thin Man’ – pokrój, kolorystyka i cykl sezonowy
Odmiana ‘Thin Man’ powstała w wyniku selekcji ogrodniczej, której celem było uzyskanie rośliny o szczególnie wąskim, strzelistym pokroju oraz atrakcyjnej barwie pędów i kwiatostanów. To właśnie smukłość i pionowy rysunek sylwetki odróżniają ją od licznych innych traw ozdobnych. W pełni sezonu wegetacyjnego dorasta zazwyczaj do 120–150 cm wysokości, przy czym w sprzyjających warunkach (gleby żyźniejsze, regularne podlewanie) może osiągać ponad 160 cm mierzone wraz z kwiatostanami. Szerokość kępy jest znacznie mniejsza – najczęściej około 50–60 cm, co podkreśla kolumnowy charakter rośliny.
Liście są wąskie, płaskie, o długości od 30 do 60 cm, wyrastają gęsto z dolnej części pędu i łukowato się przewieszają, tworząc miękką, ale zwartą strukturę kępy. W zależności od ekspozycji słonecznej i zasobności podłoża przyjmują różne odcienie zieleni, niekiedy z nutą niebieskawą lub oliwkową. Szczególnie dekoracyjna jest środkowa i późna część sezonu, kiedy liście zaczynają przybierać tonacje złocistożółte, bursztynowe i rdzawobrązowe, nadając rabatom charakterystyczny, jesienny klimat. Ta zmienność barw czyni ‘Thin Man’ odpowiednim akcentem kompozycji sezonowych.
Największą ozdobą rośliny są wysokie, wiechowate kwiatostany pojawiające się zazwyczaj od lata do wczesnej jesieni. U odmiany ‘Thin Man’ mają one wyraźnie wyprostowany, lekko piramidalny kształt i zwykle wyrastają ponad ulistnioną część kępy o 20–40 cm. Są gęsto zbudowane z drobnych, wiechowatych gałązek obsypanych kwiatami i późniejszymi nasionami. Początkowo mogą mieć barwę zielonkawej żółci, szybko jednak przechodzą w intensywny, złocisty, czasem miedziany kolor. Charakterystyczne, puszyste wiechy falują przy każdym podmuchu wiatru, co wprowadza do ogrodu efekt ruchu i szelestu.
Cykl sezonowy ‘Thin Man’ obejmuje dość późne ruszenie wegetacji – podobnie jak wiele traw ciepłolubnych (tzw. warm-season grasses), roślina dynamicznie startuje dopiero po ustąpieniu przymrozków i silniejszym ogrzaniu gruntu. Wiosną kępa wydaje się stosunkowo niepozorna, ale rozwój przebiega szybko, a pełnię dekoracyjności uzyskuje w miesiącach letnich. Jesienią liście i pędy przebarwiają się na odcienie żółci, złota i brązu, zaś wysuszone kwiatostany utrzymują się na roślinie często aż do zimy. Dzięki temu odmiana ‘Thin Man’ zachowuje walory estetyczne przez wiele miesięcy, stanowiąc szkielet zimowego ogrodu.
Ciekawym aspektem jest struktura systemu korzeniowego. Podobnie jak gatunek wyjściowy, ‘Thin Man’ tworzy rozbudowane, głęboko sięgające korzenie, które pozwalają na efektywne pobieranie wody z niższych warstw gleby oraz stabilizują roślinę nawet w trudniejszych warunkach. Ta cecha przekłada się na wysoką tolerancję suszy i przydatność do uprawy na stanowiskach trudnych – suchych skarpach, nasypach, glebach lekkich, a nawet umiarkowanie zdegradowanych.
Wymagania siedliskowe i pielęgnacja w ogrodzie
Mimo swej egzotycznej, preriowej proweniencji ‘Thin Man’ jest rośliną zaskakująco łatwą w uprawie w warunkach umiarkowanego klimatu Europy, w tym Polski. Aby dobrze się rozwijała, warto zapewnić jej przede wszystkim stanowisko słoneczne. W pełnym słońcu kępy są bardziej zwarte, liście lepiej się wybarwiają, a kwiatostany są liczniejsze i mocniej złociste. W miejscach półcienistych roślina wprawdzie przetrwa, ale może się zbytnio wyciągać, słabiej kwitnąć, a jesienne przebarwienia będą mniej efektowne.
Jeśli chodzi o glebę, ‘Thin Man’ radzi sobie na różnych podłożach, pod warunkiem że są one umiarkowanie przepuszczalne. Najlepsze będą stanowiska o glebie piaszczysto-gliniastej, lekko próchnicznej, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym. Wysoka wilgotność podłoża nie jest wskazana – roślina nie lubi stagnującej wody i ciężkich, mokrych gleb, na których jej korzenie mogą zagniwać. Na glebach zbyt ubogich, piaszczystych warto dodać odrobinę kompostu lub dobrze rozłożonego obornika, aby ułatwić roślinie dobry start po posadzeniu. Na glebach zasobniejszych, ale przepuszczalnych, będzie rosła równie dobrze, przy czym zbyt intensywne nawożenie azotem może spowodować zbyt bujny wzrost liści kosztem kwiatostanów.
‘Thin Man’ wykazuje wyraźną tolerancję na suszę i upał, co czyni go doskonałym wyborem do ogrodów o ograniczonym nawadnianiu, ogrodów działkowych, a także zieleni miejskiej. W pierwszym roku po posadzeniu warto zadbać o regularne podlewanie, aby system korzeniowy dobrze się rozwinął w nowym miejscu. W kolejnych sezonach podlewanie jest zwykle konieczne tylko w okresach długotrwałej suszy. Zbyt częste, płytkie zraszanie nie jest korzystne – lepiej podlewać rzadziej, a bardziej obficie.
Zabiegi pielęgnacyjne są minimalne. Najważniejszy z nich to coroczne, wiosenne przycięcie zaschniętych kęp do wysokości około 10–15 cm nad ziemią, zanim ruszy nowy przyrost liści. Zabieg ten wykonuje się najczęściej na przedwiośniu, w lutym lub marcu, gdy mróz nie jest już silny, ale nowe pędy jeszcze nie pojawiły się z ziemi. Pozostawienie zaschniętych pędów na zimę ma kilka zalet – chroni karpę przed mrozem, dodaje ogrodowi struktury i stanowi schronienie dla drobnych organizmów. W ciągu sezonu nie ma potrzeby przycinania rośliny, chyba że chcemy ograniczyć rozsiewanie się nasion – wówczas usuwa się wiechy, gdy zaczynają się osypywać.
Rozmnażanie odmiany ‘Thin Man’ odbywa się głównie przez podział kęp, wykonywany co kilka lat. Najlepszy termin to wczesna wiosna, tuż po przycięciu pędów, lub wczesna jesień, kiedy upały już minęły, ale do zimy pozostało jeszcze kilka tygodni wegetacji. Podczas podziału oddziela się fragmenty z młodymi, żywymi pędami i solidnym systemem korzeniowym, a następnie sadzi w nowym miejscu, obficie podlewając. Roślina dość dobrze znosi takie zabiegi i zwykle szybko wraca do formy. Podział co 4–6 lat zapobiega nadmiernemu zagęszczeniu kęp i ich starzeniu się.
Zastosowanie w ogrodach prywatnych i zieleni publicznej
Odmiana Sorghastrum nutans ‘Thin Man’ ma niezwykle szerokie zastosowanie w nowoczesnym projektowaniu zieleni. Jej pionowy, wyrazisty pokrój sprawia, że świetnie nadaje się jako roślina strukturalna, wyznaczająca rytm rabaty. Ustawiona w powtarzalnych grupach tworzy wyraziste, powtarzające się akcenty, które porządkują przestrzeń i optycznie wydłużają kompozycję. Jednocześnie lekkość wiech i ruch liści pod wpływem wiatru przeciwdziałają wrażeniu statyczności.
W ogrodach prywatnych ‘Thin Man’ może pełnić kilka ról jednocześnie. Posadzona pojedynczo jako soliter na tle jednolitej ściany (żywopłotu, muru, ciemnego żywopłotu z cisa lub grabu) staje się mocnym, rzeźbiarskim elementem kompozycji. W grupach, po kilka–kilkanaście sztuk, tworzy „pola” wysokiej trawy, przez które można poprowadzić ścieżki żwirowe lub trawiaste, tworząc intymne wnętrza ogrodowe. Bardzo dobrze prezentuje się w połączeniu z bylinami o kontrastującym pokroju: kocimiętką, jeżówką purpurową, rudbekiami, szałwiami, ostnicami, rozchodnikami okazałymi czy perowskią łobodolistną.
W zieleni miejskiej ‘Thin Man’ sprawdza się na rabatach naturalistycznych, nasadzeniach przyulicznych, skarpach i pasach drogowych. Duża odporność na suszę, zanieczyszczenia powietrza i okresowe przesuszenia czyni ją rośliną o wysokiej trwałości kompozycji. Ponadto rozbudowany system korzeniowy pomaga stabilizować skarpy i nasypy, przeciwdziałając erozji. W miejskich parkach i ogrodach pokazowych sorghastrum świetnie współgra z trendem projektowania proekologicznego, nastawionego na minimalizację nakładów pielęgnacyjnych i wspieranie bioróżnorodności.
Ciekawym wykorzystaniem jest tworzenie łąk preriowych lub rabat stylizowanych na naturalne zbiorowiska roślinne. W takich nasadzeniach ‘Thin Man’ pełni funkcję gatunku tła, który otacza niższe byliny i jednoroczne rośliny kwitnące. Dzięki wysokim wiechom roślina nadaje kompozycji trójwymiarowości i dynamiki. Połączenie jej z roślinami o bogatej palecie kwiatów – od fioletów po żółcie – pozwala uzyskać spektakularny efekt od lipca do października. W przeciwieństwie do klasycznych trawników tego typu nasadzenia wymagają mniej koszenia i intensywnej pielęgnacji, a oferują znacznie więcej doznań estetycznych.
W małych ogrodach warto wykorzystać ‘Thin Man’ jako roślinę maskującą i dzielącą przestrzeń. Posadzona w wąskich pasach może stanowić naturalną „przegrodę” między częścią wypoczynkową a gospodarczą, zasłonić ogrodzenie siatkowe lub mniej atrakcyjne elementy infrastruktury. W porównaniu z gęstymi, zimozielonymi żywopłotami oferuje zmienność sezonową – latem tworzy zieloną, lekko przenikającą zasłonę, jesienią staje się złocistym parawanem, a zimą jej zaschnięte wiechy rysują subtelny kontur na tle śniegu.
Rola ekologiczna i znaczenie dla bioróżnorodności
Podobnie jak gatunek wyjściowy, Sorghastrum nutans ‘Thin Man’ ma istotny potencjał ekologiczny. Jako roślina wieloletnia o głębokim systemie korzeniowym przyczynia się do poprawy struktury gleby, sprzyja infiltracji wody opadowej i magazynowaniu węgla organicznego w niższych warstwach profilu glebowego. W dłuższej perspektywie prowadzi to do zwiększenia odporności gleby na suszę i spływ powierzchniowy, co ma ogromne znaczenie w krajobrazie rolniczym, na skarpach, w pasach zieleni wzdłuż dróg czy na terenach rekultywowanych po działalności przemysłowej.
Owocostany i wiechy stanowią również istotny element dla drobnej fauny. W okresie jesieni i zimy nasiona mogą być pożywieniem dla niektórych gatunków ptaków i małych ssaków. Zeschłe pędy i liście tworzą z kolei nisze i kryjówki dla owadów, pająków, skorków i innych drobnych organizmów. Zostawiając kępy nieprzycięte do wczesnej wiosny, ogrodnik wspiera tym samym mikrofaunę, przyczyniając się pośrednio do ograniczenia liczebności niektórych szkodników roślin uprawnych, ponieważ wiele owadów pożytecznych zimuje właśnie w takich strukturach.
Duża odporność na choroby i szkodniki sprawia, że w uprawie ‘Thin Man’ nie wymaga stosowania środków ochrony roślin, co jest korzystne dla środowiska. Brak konieczności chemicznej ochrony oraz skromne potrzeby nawozowe czynią tę trawę elementem przyjaznym dla ogrodów ekologicznych, permakulturowych i wszelkich nasadzeń nastawionych na zrównoważone użytkowanie. W porównaniu z trawnikiem wymagającym częstego koszenia i nawożenia, rabaty z dominującą rolą traw preriowych stanowią rozwiązanie wyraźnie bardziej ekologiczne.
W projektach renaturyzacyjnych i przyrodniczych ‘Thin Man’ może być wykorzystywany jako alternatywa dla gatunków rodzimych w miejscach, gdzie priorytetem jest stabilizacja podłoża i stworzenie roślinnego szkieletu, a mniej istotna jest ścisła zgodność florystyczna z lokalną roślinnością. Dokładne zastosowanie należy jednak uzależnić od lokalnych wytycznych ochrony przyrody, tak aby unikać obcych gatunków w obszarach chronionych. W przestrzeni miejskiej czy na terenach przekształconych gospodarczo wykorzystanie tej odmiany jest bezpieczne i korzystne.
Potencjalne problemy i błędy w uprawie
Mimo wysokiej tolerancji na niekorzystne warunki, ‘Thin Man’ może sprawiać trudności, jeśli zostanie posadzony w zupełnie nieodpowiednim miejscu lub będzie pielęgnowany w sposób sprzeczny z jego wymaganiami siedliskowymi. Jednym z najczęstszych błędów jest sadzenie na ciężkich, nieprzepuszczalnych, podmokłych glebach. W takich warunkach korzenie mają utrudniony dostęp do tlenu, a nadmiar wody sprzyja rozwojowi chorób grzybowych. Objawia się to żółknięciem liści, redukcją kwitnienia, a w skrajnych przypadkach zamieraniem całych kęp.
Drugim częstym problemem jest nadmierne zacienienie. Sorghastrum ‘Thin Man’ jest typową rośliną pełnego słońca, a zbyt mała ilość światła sprawia, że pędy stają się wiotkie, wyciągnięte, przewracają się, a kwiatostany są nieliczne i niewyraźne. Rabata z dominacją płożących krzewów lub wysokich drzew nie będzie więc dobrym miejscem dla tej trawy. Znacznie lepiej wybierać stanowiska odsłonięte, ekspozycje południowe lub zachodnie, a w ogrodach miejskich – słoneczne wnętrza między zabudową.
Nadmierne nawożenie, zwłaszcza nawozami azotowymi, również może przynieść skutki odwrotne do zamierzonych. Zamiast bardziej bujnego kwitnienia ogrodnik uzyskuje kępy pełne długich liści, które kładą się i tracą swój smukły charakter. W skrajnych przypadkach roślina może stać się bardziej podatna na wyleganie podczas burz i ulew. Najlepszą praktyką jest umiarkowane zasilanie kompostem lub nawozem o zbilansowanym składzie, aplikowanym wczesną wiosną w dawkach dostosowanych do zasobności gleby.
Z kolei zbyt częste podlewanie, zwłaszcza w połączeniu z ciężkim podłożem, prowadzi do podobnych efektów jak nadmierne nawożenie – rozluźnienia kępy, ograniczenia kwitnienia i zwiększenia podatności na choroby. Warto pamiętać, że ta odmiana jest przystosowana do okresowej suszy i lepiej znosi krótkotrwałe przesuszenie niż permanentne zalanie. W większości ogrodów deszcze sezonowe są wystarczające, a dodatkowe nawadnianie jest potrzebne tylko w okresach ekstremalnych susz.
Inspiracje kompozycyjne i połączenia roślinne
Walory estetyczne ‘Thin Man’ najlepiej ujawniają się w dopracowanych, przemyślanych kompozycjach. W stylu naturalistycznym można łączyć tę trawę z bylinami preriowymi: jeżówką purpurową (Echinacea purpurea), rudbekiami (Rudbeckia fulgida, R. triloba), pysznogłówką (Monarda), werbeną patagońską (Verbena bonariensis), szałwią omszoną (Salvia nemorosa), kocimiętką (Nepeta), przetacznikami i astrami bylinowymi. Trawa stanowi wtedy delikatne tło i rusztowanie, na którym rozpięte są plamy barwnych kwiatów.
W nasadzeniach o charakterze bardziej formalnym i nowoczesnym ‘Thin Man’ dobrze wygląda w powtarzalnych, geometrycznych układach. Równoległe pasy trawy przeplatane prostokątnymi rabatami z roślin o zdecydowanym pokroju – jak lawenda, bukszpan strzyżony w kule, rozchodniki, miskanty – tworzą efekt uporządkowanej, a jednocześnie lekkiej przestrzeni. W małych ogrodach miejskich ciekawy rezultat daje zestawienie tej odmiany z roślinami o ozdobnych liściach, takimi jak żurawki, funkie (w miejscach lekko zacienionych) czy rodgersje w sąsiednich, wilgotniejszych fragmentach kompozycji.
Innym pomysłem jest użycie ‘Thin Man’ w nasadzeniach stepowych i żwirowych. W takich aranżacjach dobrze współgra ona z bylinami i podkrzewami o srebrzystych liściach i skromnym zapotrzebowaniu wodnym – jak perowskia, czyściec wełnisty, szałwie stepowe, lawenda, santolina czy niektóre jałowce płożące. Jasny żwir lub grys jako ściółka dodatkowo eksponuje złociste wiechy trawy, tworząc kontrast kolorystyczny i fakturalny.
W ogrodach przydomowych i wiejskich odmiana ‘Thin Man’ może stanowić ważny element rabat całorocznych. Z wiosennymi bylinami cebulowymi (tulipany, narcyzy, czosnki ozdobne) tworzy kompozycje, w których trawa pojawia się nieco później, ale dzięki temu przedłuża sezon atrakcyjności rabaty po przekwitnięciu cebul. Latem otacza ją bogactwo barw bylin, a jesienią sama przejmuje rolę głównego aktora, gdy kwiaty większości roślin już przekwitły. Zimową porą jej zaschnięte kępy stanowią graficzny akcent na tle śniegu lub zmarzniętej ziemi.
FAQ – najczęściej zadawane pytania
Czy Sorghastrum ‘Thin Man’ jest mrozoodporny w Polsce?
Tak, Sorghastrum nutans ‘Thin Man’ jest dostatecznie mrozoodporny, aby przetrwać zimy w większości regionów Polski bez specjalnego zabezpieczania. Roślina wywodzi się z obszarów o mroźnych zimach, ma zatem naturalną odporność na spadki temperatury. Wskazane jest pozostawienie zaschniętych pędów na zimę, gdyż stanowią one dodatkową ochronę karpy przed mrozem i wiatrem. Jedynie na bardzo wietrznych, odsłoniętych stanowiskach warto zadbać o dobrze przepuszczalne podłoże, aby uniknąć zastoju wody, który zimą jest bardziej niebezpieczny niż sam mróz.
Jak często należy podlewać Sorghastrum ‘Thin Man’?
W pierwszym roku po posadzeniu roślinę warto podlewać regularnie, szczególnie w okresach bezdeszczowych, aby system korzeniowy zdążył się rozwinąć. Po dobrym ukorzenieniu, ‘Thin Man’ wykazuje wysoką odporność na suszę i na ogół zadowala się naturalnymi opadami. Dodatkowe nawadnianie bywa potrzebne tylko podczas długotrwałych, letnich upałów. Lepsze jest rzadkie, ale obfite podlewanie niż częste, powierzchowne zraszanie. Nadmiar wilgoci w ciężkiej glebie może być szkodliwy, dlatego ważne jest, aby podłoże było przepuszczalne i między kolejnymi podlewaniami lekko przeschło.
Jak i kiedy przycinać kępy Sorghastrum ‘Thin Man’?
Przycinanie wykonuje się raz w roku, wczesną wiosną, zanim roślina zacznie wypuszczać nowe liście. Zeschnięte pędy należy ściąć na wysokość około 10–15 cm nad ziemią, używając ostrych sekatorów lub nożyc do żywopłotu. Zabieg jest prosty i szybki, a jego celem jest usunięcie zeszłorocznych części, aby zrobić miejsce dla młodych przyrostów. Nie zaleca się wycinania kęp jesienią, ponieważ zaschnięte wiechy są dekoracyjne zimą, chronią karpę przed mrozem i stanowią schronienie dla wielu drobnych organizmów, w tym owadów pożytecznych.
Czy Sorghastrum ‘Thin Man’ może się rozsiewać i być ekspansywne?
Odmiana ‘Thin Man’ w sprzyjających warunkach może wytwarzać nasiona, jednak jej ekspansywność jest zazwyczaj umiarkowana. W typowym ogrodzie przydomowym nie stanowi to większego problemu, a młode siewki pojawiają się nielicznie i łatwo je usunąć podczas pielęgnacji rabat. Jeśli ogrodnik obawia się nadmiernego rozsiewania, może przyciąć wiechy po przekwitnięciu, zanim nasiona w pełni dojrzeją i zaczną się osypywać. Najpewniejszą metodą rozmnażania tej odmiany pozostaje podział kęp, co gwarantuje zachowanie cech rośliny matecznej.
Do jakich kompozycji najlepiej pasuje Sorghastrum ‘Thin Man’?
‘Thin Man’ doskonale sprawdzi się w ogrodach naturalistycznych, preriowych, żwirowych i nowoczesnych aranżacjach o minimalistycznej estetyce. Jego pionowy pokrój sprawia, że pełni rolę rośliny strukturalnej, dlatego warto sadzić go w powtarzalnych grupach, które porządkują przestrzeń. Świetnie komponuje się z bylinami o intensywnych barwach kwiatów, takimi jak jeżówki, rudbekie, szałwie, kocimiętki czy werbeny, a także z innymi trawami ozdobnymi. Sprawdza się też jako półprzeźroczysta zasłona wzdłuż ścieżek, przy tarasach i na granicach różnych części ogrodu.